Infekcje dróg moczowo-płciowych u kobiet: objawy i leczenie

Zapalenie pochwy, zapalenie jajowodu, zapalenie pochwy, zapalenie pęcherza, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie cewki moczowej, rzeżączka, chlamydia, kiła - a to nie jest cała lista infekcji układu moczowo-płciowego u kobiet. Jakie leczenie pomoże Ci wyzdrowieć? Czy trzeba pić antybiotyki? Temat jest nieprzyjemny, ale bardzo istotny dla kobiet.

Pod pasem: oznaki infekcji

Chociaż obraz choroby w każdej chorobie ma swoje własne cechy, istnieją wspólne charakterystyczne objawy infekcji układu moczowo-płciowego. Obejmują one:

  • ból w dolnej części brzucha;
  • zwiększone oddawanie moczu;
  • uczucie dyskomfortu ze strony narządów moczowo-płciowych;
  • swędzący;
  • mrowienie i pieczenie po opróżnieniu pęcherza;
  • problemy z oddawaniem moczu;
  • wysypka w okolicy narządów płciowych;
  • wydzielanie z moczem (krew, ropa, śluz);
  • płytka i nowotwory na genitaliach - kondylomy, brodawczaki;
  • ciemny, mętny mocz, czasami obraźliwy;
  • powiększone pachwinowe węzły chłonne.

Występują również ogólne objawy zatrucia: może wzrosnąć temperatura, nudności, obawy o wymioty, dreszcze.

Ważny! Wiele infekcji przebiega bezobjawowo.

Antybiotyki do zwalczania infekcji

Sposób leczenia infekcji układu moczowo-płciowego zależy od diagnozy. Ale w każdym razie będziesz musiał brać leki przeciwbakteryjne. Łagodzą stany zapalne i niszczą czynniki zakaźne - bakterie.

Obecnie w zakażeniach układu moczowo-płciowego stosuje się szeroką gamę antybiotyków. Najczęściej karta recept zawiera jeden z tych leków:

  • penicylina - Amoksycylina, Oksacylina, Ampiox, Amoxiclav, Augmentin;
  • fluorochinolony - Ofloksacyna, Norfloksacyna, Lewofloksacyna, Gatifloksacyna, Ciprofloksacyna;
  • cefalosporyny - ceftriakson, cefuroksym, cefepim, cefiksym;
  • makrolidy - azytromycyna, klarytromycyna;
  • tetracykliny - oksytetracyklina, tetracyklina;
  • aminoglikozydy - neomycyna, streptomycyna, gentamycyna.

Czas trwania antybiotykoterapii wynosi od 7 dni. W złożonym leczeniu stosuje się również leki sulfonamidowe - Urosulfan, Biseptol.

Jakie leki będziesz musiał wziąć?

Nawet leki tak silne, jak same antybiotyki, nie zwalczają infekcji. Aby pokonać chorobę, będziesz musiał pić inne tabletki na infekcje układu moczowo-płciowego:

  • uroanoseptyki roślin:

Kanefron - skuteczny środek oparty na naturalnych składnikach, działa przeciwbakteryjnie, eliminuje stany zapalne;

Fitolizyna. Oczyszcza drogi moczowe z czynników patologicznych, łagodzi proces zapalny. Zawiera oleje miętowe, pomarańczowe, sosnowe, szałwiowe, wanilinę;

Cyston. Eliminuje chorobotwórcze mikroorganizmy, usuwa ich produkty przemiany materii.

  • przeciwzapalne - Paracetamol, Ibuprofen, Nimesulide, Tsefekon, Baralgin, Ketanov;
  • leki przeciwskurczowe - Papaverine with No-shpa, Bencyclan with Drotaverin.
  • diuretyki - Hypothiazide, Diuver, Furosemide, Aldactone.

Ważny! Aby diuretyki nie wywoływały dużych problemów z nerkami i innych powikłań, równolegle należy ubezpieczyć się roztworami soli, potasu, wapnia.

  • multiwitaminy - Ascorutin, Aerovit, Milgamma, Tetrafolevit.

Szczególne „zapotrzebowanie” na leczenie takich kobiecych owrzodzeń pojawia się wśród pań na świece: Vitaferon, Indomethacin, Voltaren.

Przeczytaj także:

Nie każda kobieta, odkrywając oznaki infekcji układu moczowo-płciowego, pędzi do lekarza: zbyt nieprzyjemny jest wspólny problem. Ale konsekwencje nieśmiałości są dobrze znane urologom i nefrologom: u 50% pacjentów choroba staje się przewlekła. Aby nie pozostała z tobą na zawsze, musisz być traktowany dokładnie i poprawnie.

Czynniki rozwoju infekcji dróg moczowych: diagnostyka i leczenie

Układ moczowy odgrywa ważną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu.

Filtracja krwi przez nerki, wydalanie nadmiaru płynów z produktami przemiany materii, utrzymanie równowagi wodno-solnej w organizmie, regulacja ciśnienia krwi są dalekie od wszystkich procesów, które mogą zostać zakłócone w przypadku wystąpienia stanu zapalnego.

Infekcje dróg moczowych mogą dotyczyć zarówno dorosłych, jak i dzieci, powodując zaburzenia czynnościowe i znacznie obniżając jakość życia.

Infekcje dróg moczowych

Pojęcie „zakażenia dróg moczowych” (ZUM) łączy grupę chorób zapalnych układu moczowego, które rozwijają się, gdy czynnik zakaźny dostanie się do organizmu.

Narządy układu moczowego obejmują:

  • nerki - sparowany organ odpowiedzialny za filtrowanie krwi i tworzenie moczu;
  • moczowody - puste rurki, przez które mocz wpływa do pęcherza
  • pęcherz jest pustym narządem, rezerwuarem mięśni gładkich, w którym gromadzi się mocz;
  • cewka moczowa (lub cewka moczowa) - rurkowaty narząd, który odprowadza mocz z organizmu.

Pomimo faktu, że układ moczowy jest normalnie sterylny, każdy z narządów może być podatny na rozwój procesu zakaźnego. Cechą jest to, że w większości przypadków stan zapalny jest przenoszony między narządami wzdłuż ścieżki wstępującej (od cewki moczowej do nerek) lub zstępującej (od zakażonych nerek do pęcherza).

Klasyfikacja chorób

Istnieje kilka klasyfikacji chorób zakaźnych układu moczowego..

  • infekcje górnych dróg moczowych, w tym zapalenie nerek (odmiedniczkowe zapalenie nerek), moczowody;
  • dolne drogi moczowe - pęcherz (zapalenie pęcherza) i cewka moczowa (zapalenie cewki moczowej).

Ze względu na przebieg choroby:

  1. Nieskomplikowany. Postępują bez zmian strukturalnych w tkankach narządów układu moczowego, przy braku uropatii obturacyjnej lub innych współistniejących chorób.
  2. Skomplikowane. Powstają na tle trudności w oddawaniu moczu przy stosowaniu instrumentalnych metod badawczych lub leczenia (cewnikowanie).

W zależności od miejsca zakażenia patogenem:

  1. Szpital. Nazywany również szpitalnym lub szpitalnym. Rozwijają się, gdy zakaźny patogen dostanie się do organizmu podczas pobytu w placówce medycznej.
  2. Zakupiony przez społeczność. Rozwijać ambulatoryjnie w warunkach sprzyjających infekcji.

Z natury manifestacji objawów:

  1. Infekcje istotne klinicznie. Charakteryzują się oczywistymi, często intensywnymi objawami.
  2. Infekcje bezobjawowe. Obraz kliniczny jest słaby, objawy nieznacznie pogarszają jakość życia pacjenta.

Czynniki przyczyniające się do rozwoju choroby

Infekcje dróg moczowych należą do najczęstszych chorób i należą do pięciu najczęstszych chorób zakaźnych. Oto kilka znaków:

  1. Nieprzestrzeganie zasad higieny osobistej. Okolica krocza jest anatomicznie ułożona w taki sposób, że możliwa jest migracja patogenów chorobotwórczych z odbytu lub pochwy (u kobiet) przez skórę. Ignorowanie zasad higieny, brudne ręce podczas oddawania moczu mogą prowadzić do skażenia mikrobiologicznego.
  2. Hipotermia. Zimno moczowodu, jeden z głównych wrogów całego układu moczowego.
  3. Zmniejszona odporność. Ten stan jest charakterystyczny dla osób starszych, pacjentów cierpiących na niedobór odporności, ciężkie choroby przewlekłe..
  4. Obecność innych chorób zakaźnych. Na przykład czynnik wywołujący ból gardła - paciorkowiec - gdy dostanie się do nerek z krwią, może powodować ciężkie odmiedniczkowe zapalenie nerek.
  5. Leczenie szpitalne lub operacja. W przypadku resuscytacji lub intensywnej terapii konieczne staje się cewnikowanie pęcherza, co narusza sterylność układu moczowego, otwiera wrota infekcji.
  6. Anomalie w rozwoju narządów układu moczowego. Podczas noszenia dziecka można zdiagnozować patologów.
  7. Uropatia zaporowa - trudności w oddawaniu moczu z powodu kamicy moczowej, zapalenia gruczołu krokowego lub innych przyczyn.
  8. Seks bez zabezpieczenia. Niektóre infekcje narządów płciowych mogą się namnażać w układzie moczowym i wywoływać zapalenie cewki moczowej lub pęcherza moczowego.

Przebieg ZUM charakteryzuje się szeregiem cech, w zależności od płci i wieku pacjenta:

  1. Kobiety znacznie częściej niż mężczyźni cierpią na choroby zakaźne układu moczowego. Wynika to z bliskości lokalizacji cewki moczowej, pochwy i odbytu, co przyczynia się do rozprzestrzeniania się patogennej mikroflory. Ponadto długość cewki moczowej u kobiet jest znacznie krótsza niż u mężczyzn, dlatego mikroorganizmy, jeśli leczenie nie zostanie rozpoczęte w odpowiednim czasie, łatwo docierają do pęcherza, wywołując rozwój zapalenia pęcherza.
  2. Mężczyźni rzadziej chorują na ZUM niż kobiety. Ze względu na cechy fizjologiczne cewka moczowa u mężczyzn jest znacznie dłuższa niż u kobiet. Dlatego patogeny zakaźne docierają do pęcherza lub nerek z mniejszą częstotliwością. Ale przebieg choroby jest prawie zawsze cięższy, z intensywnie wyraźnym zespołem bólowym, wysokim ryzykiem wystąpienia powikłań w postaci zapalenia gruczołu krokowego itp..

W grupie wiekowej od 20 do 50 lat kobiety są bardziej narażone na problemy z ZUM. Ale w kategorii po 50 latach sytuacja się zmienia: w tym wieku wzrasta częstotliwość chorób „męskich” (zapalenie gruczołu krokowego, gruczolak), które mogą komplikować i przenosić infekcję na narządy układu moczowego.

Patogeny i sposoby ich przenikania do organizmu

Różne rodzaje mikroorganizmów mogą wywoływać pojawienie się i rozwój stanu zapalnego w narządach układu moczowego:

  • bakterie (E. coli, ureaplasma, gonococcus, streptococcus, Trichomonas, listeria, staphylococcus);
  • grzyby (drożdże z rodzaju Candida);
  • wirusy (opryszczka, wirusy brodawczaka, wirus cytomegalii).

Najczęstszą przyczyną ZUM jest Gram-ujemna bakteria Escherichia coli (E. coli). Bakteria ta należy do warunkowo patogennych, jest normalnym składnikiem mikroflory jelitowej.

Z zaniedbaniem procedur higienicznych, niewłaściwym myciem krocza (od odbytu do przodu), w przypadku spadku odporności organizmu (z hipotermią, obecnością chorób wirusowych), ciężkimi postaciami dysbiozy, E. coli zaczynają aktywnie namnażać się na skórze i mogą migrować do błony śluzowej cewki moczowej, rozwijając się co powoduje stan zapalny.

Istnieje kilka możliwych dróg penetracji i rozprzestrzeniania się patogenów w drogach moczowych:

  1. Kontakt. Współżycie bez zabezpieczenia (pochwowe lub odbytu), migracja przez skórę z odbytu, cewnikowanie, cystoskopia.
  2. Krwotoczne i limfogenne. Przenikanie patogenu przez układ płynów ustrojowych (z krwi lub limfy), jeśli w organizmie występują ogniska zakaźne. Na przykład próchnica zębów, zapalenie migdałków, zapalenie zatok, zapalenie płuc (na tle trwającej infekcji wirusowej patogen patogen może przeniknąć przez błonę śluzową pęcherza - rozwija się krwotoczne zapalenie pęcherza).
  3. Malejąco. Przenoszenie patogenu z nerek przez moczowody, pęcherz moczowy do cewki moczowej.
  4. Rosnąco. Zakaźne zapalenie rozprzestrzenia się od dołu do góry: od cewki moczowej do nerek.

Noworodki są podatne na rozwój ZUM z powodu możliwych wad wrodzonych, niedorozwoju lub późnego tworzenia się niektórych części układu moczowego (zastawki cewki moczowej, ujście moczowodu). Występowanie chorób zakaźnych i zapalnych jest możliwe przy niewłaściwym używaniu pieluch.

Manifestacja objawów

Kliniczne objawy ZUM mogą objawiać się już na początkowym etapie choroby. Ale także proces zakaźnego zapalenia może przebiegać bezobjawowo przez długi czas..

W przypadku infekcji dróg moczowych mogą wystąpić różne objawy:

  • bolesne odczucia w okolicy miednicy, dolnej części pleców, boku;
  • swędzenie cewki moczowej;
  • pieczenie, ból, trudności w oddawaniu moczu;
  • zwiększona potrzeba oddania moczu;
  • nietypowe wydzielanie cieczy z pęcherza (przezroczyste, surowicze, zielonkawo-ropne);
  • hipertermia, dreszcze, gorączka;
  • zmiana zapachu, zabarwienie moczu.

U dzieci, zwłaszcza małych dzieci, objawy ZUM mogą być nawet bardziej subtelne niż u dorosłych..

Rodzice mogą zauważyć zwiększone oddawanie moczu, nietypowy kolor moczu na pieluszce i podwyższoną temperaturę ciała.

Metody diagnostyczne

Wstępną diagnozę stawia się po przeanalizowaniu skarg pacjenta przez terapeutę lub urologa. Aby potwierdzić diagnozę i sporządzić kompleks środków terapeutycznych, zaleca się:

  • ogólna analiza kliniczna krwi i moczu;
  • analiza biochemiczna krwi i moczu (takie wskaźniki metaboliczne, jak zawartość mocznika, kreatyniny, niektóre enzymy charakteryzują aktywność nerek);
  • posiew bakteriologiczny moczu lub analiza PCR (w celu ustalenia charakteru czynnika wywołującego chorobę);
  • instrumentalne metody badawcze (cystoskopia, biopsja, urografia, badanie kontrastu rentgenowskiego, USG nerek i pęcherza).

Terminowa i kompleksowa diagnostyka pozwala na wczesne wykrycie choroby i zapobieganie rozprzestrzenianiu się procesu zapalnego.

Terapie

Głównym zadaniem środków terapeutycznych w infekcjach dróg moczowych jest zahamowanie procesu infekcyjnego i zapalnego oraz wyeliminowanie patogenu. W leczeniu ZUM stosuje się leki z różnych grup środków przeciwbakteryjnych:

  1. Preparaty sulfanilamidowe. Ta grupa obejmuje Etazol, Urosulfan, leki złożone (Biseptol). Stosowanie sulfonamidów wykazuje dużą skuteczność, są one wydalane z moczem, wykazując wysokie kliniczne stężenia w układzie moczowym oraz niską toksyczność dla nerek.
  2. Pochodne nitrofuranu. Furazolidon, Negram, Nevigramon, Furagin stosuje się doustnie, do mycia stosuje się roztwory Furacilin. Nitrofurany są szeroko stosowane w leczeniu ZUM, zwłaszcza jeśli wiadomo, że mikroorganizm jest oporny na inne leki przeciwbakteryjne. Działają na bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, blokując ich oddychanie komórkowe. Jednak w leczeniu przewlekłych powolnych postaci nitrofurany wykazują słabszą skuteczność.
  3. Antybiotyki Ta grupa leków jest lekiem z wyboru, gdy lekarz opracowuje program leczenia. Od momentu przesłania próbek do analizy do uzyskania wyników identyfikujących patogen może upłynąć 3-7 dni. Aby nie tracić czasu, lekarz przepisuje antybiotyk o szerokim spektrum działania. W leczeniu ZUM najczęściej stosuje się fluorochinolony. Leki z tej grupy to Norfloxacin (Nomycin), Ofloxacin (Oflobak, Zanocin), Ciprofloxacin. Ponadto w leczeniu ZUM przepisuje się penicyliny (Augmentin), tetracyycyny (doksycyklina), cefalosporyny II, III generacji (ceftriakson, cefiksym)..

Aby zapobiec rozwojowi infekcji grzybiczej, dodaje się środki przeciwgrzybicze (flukonazol).

W ramach kompleksu terapeutycznego przepisywane są leki przeciwskurczowe (w celu przywrócenia funkcji moczu), niesteroidowe leki przeciwzapalne, złożone preparaty ziołowe (Kanephron).

Podczas leczenia należy bezwzględnie przestrzegać diety ograniczającej spożycie kwaśnych, pikantnych, słonych potraw, napojów alkoholowych i gazowanych, kawy i czekolady. Te pokarmy, zmieniając pH moczu, mogą podrażniać błony śluzowe układu moczowego..

Konsekwencje choroby

Infekcje dróg moczowych, atakujące błony śluzowe, mogą powodować poważne konsekwencje dla całego organizmu. Bolesne odczucia, częste oddawanie moczu znacznie pogarszają jakość życia pacjenta.

Na tle postępującego odmiedniczkowego zapalenia nerek może rozwinąć się niewydolność nerek, deformacja moczowodów (wypadnięcie nerki), upośledzenie wydalania moczu (refluks). Noszenie ZUM podczas noszenia dziecka może spowodować samoistne poronienie w dowolnym momencie.

Środki zapobiegawcze

Działania profilaktyczne zapobiegające ZUM polegają na korekcie stylu życia i przestrzeganiu kilku zasad:

  • terminowe leczenie ognisk zakaźnych w ciele;
  • zgodność z normami higieny;
  • zapobiegać hipotermii organizmu;
  • opróżnij pęcherz na czas;
  • używanie prezerwatyw podczas stosunku.

Ale bez wykonywania wizyt lekarskich, ignorując objawy choroby, możesz spowodować rozprzestrzenianie się choroby na sąsiednie narządy, sprowokować przejście ZUM w postać przewlekłą.

Zakażenia układu moczowo-płciowego - klasyfikacja, drogi zakażenia, objawy, leczenie

Witryna zawiera podstawowe informacje wyłącznie w celach informacyjnych. Diagnozę i leczenie chorób należy prowadzić pod okiem specjalisty. Wszystkie leki mają przeciwwskazania. Wymagana konsultacja specjalistyczna!

Co to są infekcje układu moczowo-płciowego?

Choroby zakaźne są rozumiane jako patologie wywoływane przez określone drobnoustroje i postępują z rozwojem reakcji zapalnej, która może skutkować całkowitym wyzdrowieniem lub chronologią procesu, gdy okresy względnego samopoczucia przeplatają się z zaostrzeniami.

Jakie choroby do nich należą?

Często pacjenci i niektórzy pracownicy służby zdrowia utożsamiają infekcje i choroby układu moczowo-płciowego. Jednak takie poglądy nie do końca odzwierciedlają istotę każdego terminu. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca, aby w przypadku zakażeń układu moczowo-płciowego odnosić się do konkretnych nozologii klinicznych, w których dotyczy to narządu układu rozrodczego lub moczowego. Ponadto czynniki sprawcze mogą być różne. Choroby przenoszone drogą płciową obejmują grupę, która ma odpowiednią drogę rozprzestrzeniania się, ale może wpływać na wiele narządów, a podział zakażeń określa się w zależności od rodzaju patogenu. Zatem mówimy o klasyfikacjach według różnych kryteriów. Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia pod pojęciem infekcji dróg moczowych rozumie się następujące choroby:

  • zapalenie cewki moczowej (zapalenie cewki moczowej);
  • zapalenie pęcherza (zapalenie pęcherza);
  • odmiedniczkowe zapalenie nerek lub kłębuszkowe zapalenie nerek (zapalenie nerek);
  • zapalenie przydatków (zapalenie jajników);
  • zapalenie jajowodów (zapalenie jajowodów);
  • zapalenie błony śluzowej macicy (zapalenie błony śluzowej macicy);
  • zapalenie żołędzi prącia (zapalenie żołędzi prącia);
  • zapalenie żołędzi i napletka (zapalenie żołędzi i napletka prącia);
  • zapalenie gruczołu krokowego (zapalenie gruczołu krokowego);
  • zapalenie pęcherzyków (zapalenie pęcherzyków nasiennych);
  • zapalenie najądrzy (zapalenie najądrzy).

Zatem infekcje układu moczowo-płciowego dotyczą wyłącznie narządów tworzących te układy ludzkiego ciała..

Jakie patogeny powodują infekcje układu moczowo-płciowego?

Infekcje układu moczowo-płciowego mogą być wywoływane przez ogromną liczbę mikroorganizmów, wśród których są czysto patogenne i oportunistyczne. Drobnoustroje chorobotwórcze zawsze powodują chorobę zakaźną i nigdy nie są częścią normalnej ludzkiej mikroflory. Mikroorganizmy warunkowo patogenne są zwykle częścią mikroflory, ale nie powodują procesu infekcyjnego i zapalnego. Wraz z pojawieniem się jakichkolwiek czynników predysponujących (spadek odporności, ciężkie choroby somatyczne, infekcja wirusowa, uraz skóry i błon śluzowych itp.), Mikroorganizmy oportunistyczne stają się chorobotwórcze i prowadzą do procesu zakaźnego i zapalnego.
Najczęściej infekcje układu moczowo-płciowego są wywoływane przez następujące patogenne mikroorganizmy:

  • gonococcus;
  • mykoplazma;
  • ureaplasma;
  • chlamydia;
  • rzęsistki;
  • blady treponema (kiła);
  • cocci (gronkowce, paciorkowce);
  • coli (Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa);
  • grzyby (kandydoza);
  • klebsiella;
  • listeria;
  • bakterie z grupy coli;
  • Odmieniec;
  • wirusy (opryszczka, wirus cytomegalii, wirus brodawczaka itp.).

Do tej pory te drobnoustroje są głównymi czynnikami rozwoju infekcji układu moczowo-płciowego. W tym przypadku ziarniaki, E. coli i grzyby z rodzaju Candida są klasyfikowane jako mikroorganizmy oportunistyczne, cała reszta jest patogenna. Wszystkie te mikroorganizmy powodują rozwój procesu infekcyjnego i zapalnego, ale każdy ma swoją własną charakterystykę..

Klasyfikacja zakażeń: specyficzne i niespecyficzne

Podział infekcji dróg moczowych na specyficzne i niespecyficzne opiera się na rodzaju reakcji zapalnej, której rozwój wywołuje drobnoustrój patogenny. Tak więc wiele drobnoustrojów tworzy stan zapalny o charakterystycznych cechach charakterystycznych tylko dla tego patogenu i tej infekcji, dlatego nazywa się to specyficznym. Jeśli drobnoustrój powoduje normalne zapalenie bez żadnych konkretnych objawów i cech przebiegu, mówimy o niespecyficznej infekcji.

Specyficzne infekcje narządów moczowo-płciowych obejmują te wywołane przez następujące mikroorganizmy:
1. Rzeżączka.
2. Rzęsistkowica.
3. Kiła.
4. Infekcja mieszana.

Oznacza to, że na przykład zapalenie cewki moczowej wywołane kiłą lub rzeżączką jest specyficzne. Infekcja mieszana to połączenie kilku czynników wywołujących określoną infekcję z tworzeniem się ciężkiego procesu zapalnego.

Nieswoiste infekcje dróg moczowych są wywoływane przez następujące mikroorganizmy:

  • cocci (gronkowce, paciorkowce);
  • coli (jelitowe, Pseudomonas aeruginosa);
  • wirusy (na przykład opryszczka, wirus cytomegalii itp.);
  • chlamydia;
  • gardnerella;
  • ureaplasma;
  • grzyby z rodzaju Candida.

Te patogeny prowadzą do rozwoju procesu zapalnego, który jest typowy i nie ma żadnych osobliwości. Dlatego na przykład zapalenie przydatków wywołane przez chlamydie lub gronkowce będzie nazywane niespecyficznym.

Drogi infekcji

Obecnie istnieją trzy główne grupy szlaków, w których możliwe jest zakażenie infekcjami układu moczowo-płciowego:
1. Wszelkiego rodzaju niebezpieczny kontakt seksualny (pochwowy, ustny, analny) bez stosowania barierowych środków antykoncepcyjnych (prezerwatywy).
2. Pojawienie się infekcji (wejście drobnoustrojów ze skóry do cewki moczowej lub pochwy i wejście do nerek lub jajników) w wyniku zaniedbania zasad higieny.
3. Przeniesienie wraz z przepływem krwi i limfy z innych narządów, w których występują różne choroby o podłożu zapalnym (próchnica, zapalenie płuc, grypa, zapalenie okrężnicy, zapalenie jelit, zapalenie migdałków itp.).
Wiele drobnoustrojów chorobotwórczych ma powinowactwo do określonego narządu, który wywołuje stan zapalny. Inne drobnoustroje mają powinowactwo do kilku narządów, więc mogą wywoływać stan zapalny w jednym lub drugim lub we wszystkich naraz. Na przykład dusznica bolesna jest często wywoływana przez paciorkowce z grupy B, które mają powinowactwo do tkanek nerek i migdałków, to znaczy mogą powodować zapalenie kłębuszków nerkowych lub ból gardła. Z jakich powodów ten typ paciorkowca osadza się w gruczołach lub nerkach, do tej pory nie został wyjaśniony. Jednak, wywołując ból gardła, paciorkowce mogą dotrzeć do nerek wraz z przepływem krwi, a także wywołać kłębuszkowe zapalenie nerek.

Różnice w przebiegu zakażeń układu moczowo-płciowego u mężczyzn i kobiet

Mężczyźni i kobiety mają różne genitalia, co jest zrozumiałe i znane każdemu. Struktura narządów układu moczowego (pęcherz, cewka moczowa) również ma istotne różnice i różne otaczające tkanki.

Cewka moczowa (cewka moczowa) u mężczyzn jest trzy do czterech razy dłuższa niż u kobiet. Ze względu na taką długość męskiej cewki moczowej jej zapalenie (zapalenie cewki moczowej) jest trudniejsze do wyleczenia i zajmuje więcej czasu. Zapalenie cewki moczowej u kobiet leczy się szybciej i łatwiej. Ale taka długość cewki moczowej u mężczyzn jest rodzajem bariery, chroniącej przed przenikaniem infekcji narządów płciowych do górnych części dróg moczowych, takich jak pęcherz i nerki. Krótka i szeroka cewka moczowa kobiet nie stanowi poważnej przeszkody w rozwoju infekcji, dlatego u płci pięknej częściej rozwijają się powikłania pierwotnego zapalenia cewki moczowej - zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie przydatków i zapalenie jajowodu.

Dlatego mężczyźni cierpią głównie na zapalenie cewki moczowej i gruczołu krokowego. Zapalenie pęcherza, odmiedniczkowe zapalenie nerek czy zapalenie kłębuszków nerkowych występują rzadziej u mężczyzn niż u kobiet, a przyczyną rozwoju tych patologii są częściej cechy strukturalne, dieta, tryb życia itp. Najczęściej zapalenie żołędzi prącia lub jego napletka, a także zapalenie pęcherza moczowego i nieswoiste zapalenie cewki moczowej oprócz przyczyny zakaźnej może wiązać się z seksem analnym i lekceważeniem zasad higieny osobistej.

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn jest ostrzejsze i ostrzejsze niż u kobiet. Przedstawiciele silniejszej płci cierpią z powodu skaleczenia, bólu i pieczenia w całej cewce moczowej podczas próby oddania moczu, a także uczucie ciężkości w kroczu.

Ze względu na krótką cewkę moczową u kobiet infekcja łatwo przenosi się do pęcherza i nerek. Ponadto kobiety charakteryzują się lżejszym i bardziej utajonym przebiegiem infekcji układu moczowo-płciowego w porównaniu z mężczyznami. Dlatego kobiety często mają objaw utajonej infekcji układu moczowo-płciowego - bakteriurię (obecność bakterii w moczu na tle braku jakichkolwiek objawów i oznak choroby). Zwykle bezobjawowy bakteriomocz nie jest leczony. Jedynymi wyjątkami są przypadki przygotowania przedoperacyjnego lub ciąża..

Ze względu na ukryte formy infekcji układu moczowo-płciowego kobiety częściej niż mężczyźni są nosicielami chorób, często nie podejrzewając ich obecności..

Typowe znaki

Rozważ objawy i cechy najczęstszych infekcji układu moczowo-płciowego. Każdej infekcji dróg moczowych towarzyszy rozwój następujących objawów:

  • bolesność i dyskomfort w narządach układu moczowo-płciowego;
  • swędzący;
  • mrowienie;
  • obecność wydzieliny z pochwy u kobiet, z cewki moczowej u mężczyzn i kobiet;
  • różne zaburzenia oddawania moczu (pieczenie, swędzenie, trudności, zwiększona częstotliwość itp.);
  • pojawienie się nietypowych struktur na zewnętrznych narządach płciowych (płytka, film, pęcherzyki, brodawczaki, kłykciny).

W przypadku rozwoju określonej infekcji do powyższych objawów dołącza:
1. Ropna wydzielina z cewki moczowej lub pochwy.
2. Częste oddawanie moczu z rzeżączką lub rzęsistkowicą.
3. Ból o ciasnych krawędziach i powiększonych węzłach chłonnych w kiły.

Jeśli infekcja jest niespecyficzna, objawy mogą być bardziej subtelne i mniej zauważalne. Infekcja wirusowa prowadzi do pojawienia się nietypowych struktur na powierzchni zewnętrznych narządów płciowych - pęcherzyków, wrzodów, brodawek narządów płciowych itp..

Objawy i cechy przebiegu różnych infekcji narządów moczowo-płciowych

Zapalenie cewki moczowej

Ten stan to zapalenie cewki moczowej. Zapalenie cewki moczowej rozwija się ostro i objawia się następującymi nieprzyjemnymi objawami:

  • palący i ostry silny ból podczas oddawania moczu;
  • uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza;
  • zwiększone pieczenie i ból pod koniec oddawania moczu;
  • uczucie pieczenia jest zlokalizowane u kobiet głównie w okolicy końca cewki moczowej (na zewnątrz), au mężczyzn - na całej długości cewki moczowej;
  • częsta potrzeba oddania moczu po 15-20 minutach;
  • pojawienie się wydzieliny z cewki moczowej o charakterze śluzowym lub śluzowo-ropnym, co powoduje zaczerwienienie powierzchni skóry krocza lub penisa wokół zewnętrznego otworu cewki moczowej;
  • pojawienie się kropli krwi pod koniec procesu oddawania moczu;
  • przyleganie zewnętrznego otworu cewki moczowej;
  • bolesność z erekcją u mężczyzn;
  • pojawienie się dużych ilości leukocytów w ogólnej analizie moczu;
  • mętny mocz w kolorze „frytek”.

Wraz z wymienionymi specyficznymi objawami zapalenia cewki moczowej można zaobserwować ogólne objawy choroby zakaźnej - bóle głowy, zmęczenie, zmęczenie, zaburzenia snu itp..

Zapalenie cewki moczowej rozwija się, gdy mikroorganizm dostanie się do światła cewki moczowej w wyniku stosunku płciowego dowolnego typu (ustnego, pochwowego lub odbytu), wprowadzenia drobnoustroju z powierzchni skóry krocza, zaniedbania środków higieny osobistej lub w wyniku przeniesienia bakterii z krwią lub limfą. Sposób, w jaki czynnik zakaźny jest przenoszony wraz z krwią i limfą do cewki moczowej, obserwuje się najczęściej w obecności przewlekłych ognisk infekcji w organizmie, na przykład zapalenia przyzębia lub zapalenia migdałków.

Zapalenie cewki moczowej może być ostre, podostre i apatyczne. W ostrym przebiegu zapalenia cewki moczowej wszystkie objawy są silnie zaznaczone, obraz kliniczny jest żywy, osoba doświadcza znacznego pogorszenia jakości życia. Podostra postać zapalenia cewki moczowej charakteryzuje się niezbyt wyraźnymi objawami, wśród których dominuje lekkie pieczenie, mrowienie podczas oddawania moczu i swędzenie. Reszta objawów może być całkowicie nieobecna. Odrętwiała postać zapalenia cewki moczowej charakteryzuje się okresowym uczuciem łagodnego dyskomfortu na samym początku oddawania moczu. Oparte i podostre formy zapalenia cewki moczowej stwarzają pewne trudności w rozpoznaniu. Z cewki moczowej patogenny drobnoustrój może wznieść się wyżej i spowodować zapalenie pęcherza moczowego lub odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Po wystąpieniu zapalenia cewki moczowej dochodzi do uszkodzenia błony śluzowej cewki moczowej, w wyniku czego nabłonek ulega degeneracji do innej postaci. Jeśli terapia zostanie rozpoczęta na czas, zapalenie cewki moczowej można całkowicie wyleczyć. W rezultacie po wygojeniu lub samoleczeniu błona śluzowa cewki moczowej zostaje przywrócona, ale tylko częściowo. Niestety, niektóre obszary zmienionej błony śluzowej cewki moczowej pozostaną na zawsze. Jeśli zapalenie cewki moczowej nie zostanie wyleczone, proces staje się przewlekły.

Przewlekłe zapalenie cewki moczowej jest powolne, występują naprzemiennie okresy względnego spokoju i zaostrzeń, których objawy są takie same jak w ostrym zapaleniu cewki moczowej. Zaostrzenie może mieć różne stopnie nasilenia, a zatem różne nasilenie objawów. Zwykle pacjenci odczuwają lekkie pieczenie i mrowienie w cewce moczowej podczas oddawania moczu, swędzenie, niewielką ilość wydzieliny śluzowo-ropnej i przyleganie zewnętrznego otworu cewki moczowej, szczególnie po nocnym śnie. Może również nastąpić wzrost liczby wyjazdów do toalety.

Zapalenie cewki moczowej jest najczęściej wywoływane przez gonokoki (rzeżączki), Escherichia coli, ureaplasma lub chlamydie.
Więcej o zapaleniu cewki moczowej

Zapalenie pęcherza

Ta choroba to zapalenie pęcherza. Zapalenie pęcherza może rozwinąć się w wyniku narażenia na szereg niekorzystnych czynników:

  • Nieregularny odpływ moczu (stagnacja)
  • choroba kamicy moczowej;
  • nowotwory pęcherza;
  • hipotermia;
  • jedzenie z dużą ilością wędzonych, słonych i pikantnych potraw w diecie;
  • spożycie alkoholu;
  • ignorowanie zasad higieny osobistej;
  • wprowadzenie czynnika zakaźnego z innych narządów (na przykład nerek lub cewki moczowej).

Zapalenie pęcherza, jak każdy inny proces zapalny, może być ostre lub przewlekłe.

Ostre zapalenie pęcherza objawia się następującymi objawami:

  • częste oddawanie moczu (po 10-15 minutach);
  • małe porcje wydalanego moczu;
  • mętny mocz;
  • bolesność podczas oddawania moczu;
  • bóle o innym charakterze, zlokalizowane nad łonem, nasilające się pod koniec oddawania moczu.

Ból w okolicy łonowej może być tępy, ciągnący, tnący lub palący. Zapalenie pęcherza u kobiet jest najczęściej wywoływane przez bakterie E. coli (80% wszystkich przypadków zapalenia pęcherza) lub gronkowce (10–15% wszystkich przypadków zapalenia pęcherza), które są częścią mikroflory skóry. Rzadziej zapalenie pęcherza jest wywoływane przez inne mikroorganizmy, które mogą być przenoszone przez przepływ krwi lub limfy, wypływ z cewki moczowej lub nerek.

Zwykle zapalenie pęcherza jest ostre i jest dobrze leczone. Dlatego rozwój powtórnego zapalenia pęcherza po pewnym czasie po pierwotnym ataku jest spowodowany wtórną infekcją. Jednak ostre zapalenie pęcherza może zakończyć się nie całkowitym wyleczeniem, ale przewlekłym procesem.

Przewlekłe zapalenie pęcherza występuje z naprzemiennymi okresami dobrego samopoczucia i okresowymi zaostrzeniami, których objawy są identyczne z objawami ostrej postaci choroby.
Więcej o zapaleniu pęcherza

Odmiedniczkowe zapalenie nerek

Ta choroba to zapalenie miedniczki nerkowej. Pierwszy objaw odmiedniczkowego zapalenia nerek często pojawia się w czasie ciąży, kiedy nerka jest uciskana przez powiększającą się macicę. Ponadto w czasie ciąży prawie zawsze zaostrza się przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek. Oprócz tych powodów odmiedniczkowe zapalenie nerek może powstać w wyniku przeniesienia infekcji z pęcherza, cewki moczowej lub innych narządów (na przykład z dusznicą bolesną, grypą lub zapaleniem płuc). Odmiedniczkowe zapalenie nerek może rozwinąć się w obu nerkach w tym samym czasie lub dotyczyć tylko jednego narządu.

Pierwszy atak odmiedniczkowego zapalenia nerek jest zwykle ostry i charakteryzuje się następującymi objawami:

  • wzrost temperatury;
  • bolesność w okolicy lędźwiowej;
  • ból z boku talii i brzucha;
  • uczucie rozciągnięcia w żołądku;
  • analiza moczu ujawnia leukocyty, bakterie lub gipsy.

W wyniku odpowiedniej terapii odmiedniczkowe zapalenie nerek zostaje wyleczone. Jeśli stan zapalny nie został odpowiednio leczony, infekcja staje się przewlekła. Wówczas patologia w zasadzie przebiega bez wyraźnych objawów, czasami niepokojąca z zaostrzeniami bólu krzyża, gorączką i złą analizą moczu.

Zapalenie pochwy

Ta choroba to zapalenie błony śluzowej pochwy. Najczęściej zapalenie pochwy łączy się z zapaleniem przedsionka pochwy. Ten kompleks objawów nazywa się zapaleniem sromu i pochwy. Zapalenie pochwy może rozwinąć się pod wpływem wielu drobnoustrojów - chlamydii, gonococcus, Trichomonas, grzybów itp. Jednak zapalenie pochwy o dowolnej przyczynie charakteryzuje się następującymi objawami:

  • nietypowe upławy z pochwy (zwiększona ilość, przebarwienie lub zapach);
  • swędzenie, uczucie podrażnienia pochwy;
  • ucisk i rozdęcie pochwy;
  • ból podczas stosunku płciowego;
  • ból podczas oddawania moczu;
  • łatwe krwawienie;
  • zaczerwienienie i obrzęk sromu i pochwy.

Przyjrzyjmy się bliżej, jak zmienia się charakter wydzieliny w zapaleniu pochwy wywołanym przez różne drobnoustroje:
1. Zapalenie pochwy wywołane przez gonokoki, powoduje pojawienie się gęstej wydzieliny, która ma charakter ropny i jest żółto-biała..
2. Zapalenie pochwy natury Trichomonas charakteryzuje się wydzielinami o strukturze pienistej, o zabarwieniu zielonkawożółtym.
3. Kokosowe zapalenie pochwy prowadzi do żółto-białej wydzieliny.
4. drożdżakowe zapalenie pochwy charakteryzuje się szarobiałą, tandetną wydzieliną.
5 gardnerellosis nadaje wydzielinom z pochwy zapach zgniłej ryby.

Ostre zapalenie pochwy charakteryzuje się ciężkimi objawami, podczas gdy przewlekłe zapalenie pochwy charakteryzuje się bardziej subtelnymi objawami. Przewlekła postać choroby utrzymuje się przez wiele lat, nawracając na tle infekcji wirusowych, hipotermii, spożycia alkoholu, w okresie menstruacji czy ciąży.
Więcej o zapaleniu pochwy

Zapalenie przydatków

Zapalenie jajowodu

Ta choroba to zapalenie jajowodów, które mogą być wywoływane przez gronkowce, paciorkowce, Escherichia coli, Proteus, gonokoki, Trichomonas, chlamydie i grzyby. Zapalenie jajowodu jest zwykle wynikiem jednoczesnego działania kilku drobnoustrojów..

Drobnoustroje w jajowodach mogą zostać wprowadzone z pochwy, wyrostka robaczkowego, okrężnicy esicy lub z innych narządów wraz z przepływem krwi lub limfy. Zapalenie jajowodu o ostrym charakterze objawia się następującymi objawami:

  • ból w kości krzyżowej i podbrzuszu;
  • rozprzestrzenianie się bólu w odbytnicy;
  • wzrost temperatury;
  • słabość;
  • bół głowy;
  • zaburzenia oddawania moczu;
  • wzrost liczby leukocytów we krwi.

Ostry proces stopniowo zanika, całkowicie goi się lub staje się chroniczny. Przewlekłe zapalenie jajowodów zwykle objawia się uporczywym bólem w dolnej części brzucha bez innych objawów. Wraz z nawrotem choroby ponownie rozwijają się wszystkie objawy ostrego procesu.
Więcej o zapaleniu jajowodu

Zapalenie gruczołu krokowego

Vesiculitis

Zapalenie najądrza

Choroba ta charakteryzuje się stanem zapalnym tkanek najądrza. Zapalenie najądrza rozwija się na tle zapalenia cewki moczowej, zapalenia gruczołu krokowego lub zapalenia pęcherzyków. Może być ostry, podostry i przewlekły. Patologii mogą towarzyszyć następujące objawy kliniczne:

  • zaczerwienienie skóry moszny;
  • moszna po uszkodzonej stronie jest gorąca w dotyku;
  • w mosznie wyczuwalna jest formacja przypominająca guz;
  • seksualna dysfunkcja;
  • pogorszenie jakości nasienia.
Więcej o zapaleniu najądrzy

Z którym lekarzem mam się skontaktować w przypadku infekcji układu moczowo-płciowego?

Mężczyźni, jeśli podejrzewają infekcję układu moczowo-płciowego, powinni skonsultować się z urologiem (zapisz się), ponieważ specjalista ten zajmuje się diagnostyką i leczeniem chorób zakaźnych narządów i układu moczowo-płciowego u silniejszej płci. Jeśli jednak oznaki infekcji pojawiły się po potencjalnie niebezpiecznym kontakcie seksualnym, najprawdopodobniej jest to choroba przenoszona drogą płciową, w tym przypadku mężczyźni mogą skonsultować się z wenerologiem (zarejestruj się).

Jeśli chodzi o kobiety, w przypadku infekcji układu moczowo-płciowego będą musiały skonsultować się z lekarzami różnych specjalności, w zależności od tego, który organ jest zaangażowany w proces zapalny. Tak więc, jeśli występuje zapalenie narządów płciowych (zapalenie jajowodu, zapalenie pochwy itp.), Musisz skontaktować się z ginekologiem (zarejestruj się). Ale jeśli proces zapalny obejmuje narządy moczowe (zapalenie cewki moczowej, zapalenie pęcherza moczowego itp.), Należy skontaktować się z urologiem. Typowe oznaki uszkodzenia dróg moczowych to częste oddawanie moczu, nieprawidłowy mocz (mętny, krwawy, kolor resztek mięsa itp.) Oraz ból, skurcze lub pieczenie podczas oddawania moczu. W związku z tym w przypadku takich objawów kobieta powinna skonsultować się z urologiem. Ale jeśli kobieta ma nieprawidłowe upławy, częste, ale niezbyt bolesne oddawanie moczu, a mocz ma całkowicie normalny wygląd, oznacza to infekcję narządów płciowych, w takiej sytuacji należy skonsultować się z ginekologiem.

Jakie testy i badania może przepisać lekarz w przypadku infekcji układu moczowo-płciowego występujących przy zapaleniu niektórych narządów?

W przypadku każdego zakażenia układu moczowo-płciowego u mężczyzn i kobiet, niezależnie od tego, który narząd jest zaangażowany w proces zapalny, najważniejszym zadaniem diagnostycznym jest identyfikacja patogennego mikroorganizmu, który spowodował zakażenie. Do tego celu przypisana jest większość badań laboratoryjnych. Co więcej, niektóre z tych analiz są takie same dla mężczyzn i kobiet, a inne są różne. Dlatego osobno rozważymy, aby uniknąć nieporozumień, jakie badania lekarz może przepisać mężczyźnie lub kobiecie w przypadku podejrzenia infekcji układu moczowo-płciowego, aby zidentyfikować patogen.

Przede wszystkim kobietom należy zlecić ogólne badanie moczu, analizę moczu według Nechiporenko (zarejestruj się), badanie krwi na kiłę (MCI) (zarejestruj się), wymaz z pochwy i szyjki macicy na florze (zarejestruj się), ponieważ to właśnie te badania pozwalają na orientację, czy mówimy o zapaleniu układu moczowego czy narządów płciowych. Ponadto, jeśli wykryje się zapalenie narządów moczowych (obecność leukocytów w moczu i próbce Nechiporenko), lekarz przepisze mikroskopię wymazu z cewki moczowej (zarejestruj się), a także bakteriologiczną posiew moczu (zarejestruj się), wymaz z cewki moczowej i wymaz z pochwy i czynnik zapalny w celu zidentyfikowania czynnika zakaźnego proces. W przypadku wykrycia zapalenia narządów płciowych przepisuje się kulturę bakteriologiczną oddzielonej pochwy i szyjki macicy.

Jeśli mikroskopia i hodowla bakteriologiczna nie pozwoliły na zidentyfikowanie czynnika wywołującego infekcję, to lekarz, jeśli podejrzewa się infekcję narządów moczowych, przepisze badanie krwi lub wymaz z cewki moczowej na infekcje narządów płciowych (zarejestruj się) (rzeżączka (zarejestruj się), chlamydia (zarejestruj się), gardnerelloza, ureaplazmoza) mykoplazmoza (zarejestruj się), kandydoza, rzęsistkowica) metodą PCR (zarejestruj się) lub ELISA. Jeśli podejrzewa się infekcję narządów płciowych, wówczas badanie krwi lub wymaz z pochwy / szyjki macicy jest przepisywany w przypadku infekcji narządów płciowych metodą PCR lub ELISA.

Najlepszą dokładnością wykrywania infekcji jest analiza wymazu z cewki moczowej metodą PCR, więc jeśli to możliwe, najlepiej przeprowadzić to badanie. Jeśli nie jest to możliwe, pobiera się krew do analizy metodą PCR. Analiza krwi i wymazów z cewki moczowej / pochwy metodą ELISA jest gorsza pod względem dokładności niż PCR, dlatego zaleca się jej stosowanie tylko w przypadkach, gdy niemożliwe jest wykonanie PCR.

Gdy nie można zidentyfikować przyczyny infekcji narządów płciowych, ale występuje spowolniony proces zapalny, lekarz przepisuje prowokację testową, polegającą na stworzeniu stresującej sytuacji dla organizmu w celu zmuszenia drobnoustroju do „wyjścia” do światła narządów moczowo-płciowych, gdzie można go znaleźć. Do testu prowokacyjnego lekarz zazwyczaj prosi o wieczorne spożywanie niezgodnych pokarmów - na przykład solonej ryby z mlekiem itp., A rano pobiera wymazy z cewki moczowej i pochwy do posiewu bakteriologicznego i analiz PCR.

Po znalezieniu czynnika wywołującego drobnoustroje w procesie zapalnym lekarz będzie mógł wybrać niezbędne antybiotyki, aby go zniszczyć i odpowiednio wyleczyć infekcję. Jednak oprócz analiz, aby ocenić stan narządów i tkanek w zakażeniach układu moczowo-płciowego, lekarz dodatkowo przepisuje instrumentalne metody diagnostyczne. Tak więc w przypadku zapalenia narządów płciowych kobietom przepisuje się USG narządów miednicy (zarejestruj się), kolposkopię (zarejestruj się) (nie zawsze) i badanie ginekologiczne (zarejestruj się). W przypadku zapalenia narządów moczowych lekarz przepisze USG pęcherza (zarejestruj się) i nerek (zarejestruj się), a jeśli okażą się niewystarczające, dodatkowo wykonuje się cystoskopię (zarejestruj się) lub cystografię (zarejestruj się).

W przypadku podejrzenia zakażenia układu moczowo-płciowego u mężczyzny lekarz musi zbadać odbyt w celu zidentyfikowania przyczyny, przepisać ogólne badanie moczu, badanie krwi na kiłę (MRI), badanie mikroskopowe wydzieliny prostaty (zarejestruj się) oraz wymaz z cewki moczowej, a także posiew bakteriologiczny (zapisz się) wymaz z cewki moczowej, wydzieliny gruczołu krokowego i moczu. Jeśli przy użyciu tych metod nie można wykryć czynnika wywołującego proces zapalny w narządach moczowo-płciowych, wówczas metodą ELISA lub PCR zaleca się analizę wydzielania gruczołu krokowego, wymazu z cewki moczowej lub krwi na infekcje narządów płciowych (chlamydie, ureaplazmoza, mykoplazmoza, rzęsistkowica, rzeżączka itp.). Jednocześnie, jeśli zgodnie z wynikami badania przez odbyt lekarz jest skłonny wierzyć, że proces zapalny jest zlokalizowany na narządach płciowych (zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie pęcherzyków, zapalenie najądrza), wówczas przepisuje analizę wydzielania gruczołu krokowego lub krwi. Ale jeśli podejrzewasz zakaźny proces w narządach moczowych (zapalenie pęcherza, odmiedniczkowe zapalenie nerek), lekarz przepisze badanie krwi lub wymaz z cewki moczowej za pomocą PCR lub ELISA.

Oprócz badań laboratoryjnych, w celu wyjaśnienia diagnozy i oceny stanu narządów i tkanek w przypadku podejrzenia zakażeń układu moczowo-płciowego u mężczyzn, lekarz przepisuje uroflowmetrię (zapisz się), spermogram (zapisz się), USG gruczołu krokowego (zapisz się) lub pęcherzyków nasiennych z określeniem resztkowej ilości moczu w pęcherzu i USG nerek. Jeśli podejrzewa się proces zapalny w pęcherzu lub nerkach, można również przepisać cystoskopię, cystografię, urografię wydalniczą, tomografię.

Zasady leczenia

Terapia infekcji układu moczowo-płciowego ma kilka aspektów:
1. Konieczne jest stosowanie terapii etiotropowej (leki zabijające drobnoustroje patogenne).
2. Jeśli to możliwe, stosuj leki immunostymulujące.
3. Racjonalnie łącz i przyjmuj wiele leków (np. Przeciwbólowych), które redukują nieprzyjemne objawy, które znacząco obniżają jakość życia.

Wybór konkretnego leku etiotropowego (antybiotyk, sulfonamid, uroantyseptyk) zależy od rodzaju drobnoustroju-patogenu i cech procesu patologicznego: jego ciężkości, lokalizacji i rozległości zmiany. W niektórych trudnych przypadkach mieszanej infekcji wymagana będzie interwencja chirurgiczna, podczas której dotknięty obszar zostanie usunięty, ponieważ drobnoustroje, które spowodowały proces patologiczny, są bardzo trudne do zneutralizowania i zatrzymania dalszego rozprzestrzeniania się infekcji. W zależności od nasilenia infekcji dróg moczowych leki można przyjmować doustnie, domięśniowo lub dożylnie..

Oprócz ogólnoustrojowych środków przeciwbakteryjnych w leczeniu zakażeń układu moczowo-płciowego często stosuje się miejscowe środki antyseptyczne (roztwór nadmanganianu potasu, chlorheksydyna, roztwór jodu itp.).

Jeśli istnieje podejrzenie ciężkiej infekcji spowodowanej przez kilka mikroorganizmów, lekarze wolą wstrzykiwać dożylnie silne antybiotyki - ampicylinę, ceftazydym itp. Jeśli zapalenie cewki moczowej lub zapalenie pęcherza moczowego występuje bez powikłań, wystarczy wziąć kurs tabletek Bactrim lub Augmentin.

Gdy osoba zostaje ponownie zakażona po całkowitym wyleczeniu, przebieg leczenia jest identyczny z przebiegiem pierwotnej ostrej infekcji. Ale jeśli mówimy o przewlekłej infekcji, to przebieg leczenia będzie dłuższy - co najmniej 1,5 miesiąca, ponieważ krótszy okres przyjmowania leków nie usuwa całkowicie drobnoustroju i nie zatrzymuje stanu zapalnego. Najczęściej ponowne zakażenie obserwuje się u kobiet, dlatego w celu zapobiegania płci pięknej zaleca się stosowanie środków antyseptycznych (na przykład chlorheksydyny) po stosunku płciowym. U mężczyzn z reguły czynnik wywołujący zakażenie utrzymuje się w gruczole krokowym przez dość długi czas, dlatego często mają raczej nawroty niż powtarzające się infekcje..

Leki, które są często stosowane w leczeniu głównych infekcji układu moczowo-płciowego u mężczyzn i kobiet i mają dobre działanie terapeutyczne, przedstawiono w tabeli:

Infekcja układu moczowo-płciowegoLeki do leczenia
Zapalenie cewki moczowejMiejscowo: antyseptyki (roztwór nadmanganianu potasu, Miramistin, Protargol, Vagotil) i immunomodulatory (Polyoxidonium, Cycloferon).
Wewnątrz: antybiotyki (Amoxiclav, Abaktal, Ciprofloxacin), immunomodulatory (Phlogenzym, Urovaxon), homeopatyczne (Canephron N, Gentos, Cyston).
Zapalenie pęcherzaAntybiotyki i uroantyseptyki: Biseptol, Amosin, Negram, Macmiror, Nitroxoline, Cedex, Monural.
Środki przeciwbólowe: Buscopan, No-shpa, Spazmocystenal.
Fitopreparaty: Kanefron N, Cyston.
Odmiedniczkowe zapalenie nerekAntybiotyki: Ampicylina, Amoksycylina, Cefaleksyna, Cefuroksym, Biseptol, Gentamycyna, Imipinem, Ciprofloksacyna.
Fitopreparaty: Kanefron N, Cyston.

Kontrola leczenia

Po zakończeniu leczenia jakiejkolwiek patologii zakaźnej narządów moczowo-płciowych konieczne jest wykonanie kontrolnej bakteriologicznej posiewu moczu w środę. W przypadku infekcji przewlekłej siew należy powtórzyć po trzech miesiącach od zakończenia terapii.

Możliwe komplikacje

Autor: Nasedkina A.K. Specjalista ds. Badań biomedycznych.

Infekcje dróg moczowych u kobiet. Objawy, leczenie, leki w czasie ciąży

Zakażenia dróg moczowych u kobiet to zakażenia dróg moczowych bakteriami chorobotwórczymi i charakteryzujące się występowaniem określonych objawów.

Rodzaje infekcji

Infekcje dróg moczowych są różne - istnieje specjalna, obszerna klasyfikacja, aby je rozróżnić.

Według lokalizacji
Zaburzenia górnych dróg moczowychZaatakowane są nerki, kanaliki nerkowe, miednica i moczowody. Rozwijające się: odmiedniczkowe zapalenie nerek, karbunkul nerkowy, ropnie.
Uszkodzenia dolnych dróg moczowychDotyczy to pęcherza i cewki moczowej.
W zależności od stopnia komplikacji
Nieskomplikowana formaCharakteryzuje się niewielkim odchyleniem pracy narządów moczowych bez anomalii strukturalnych.
Skomplikowana formaPostępuje z ciężkimi dysfunkcjami narządów moczowych. W niektórych przypadkach komplikuje to zapalenie pobliskich narządów.
Z natury objawów i formy kursu
Objawy kliniczne (ostre)Objawy są wyraźne i występują często.
Infekcje bezobjawowe (utajone), postać przewlekłaCharakteryzują się brakiem lub łagodnymi objawami, które mogą się nasilić w przypadku narażenia na dowolny czynnik (na przykład przeziębienie lub zjedzenie drażniącego produktu). Może towarzyszyć osobie przez długi czas.
W drodze infekcji
SzpitalZakażenie występuje w warunkach szpitalnych podczas procedur diagnostycznych lub terapeutycznych (np. Cewnikowanie cewki moczowej).
Zakupiony przez społecznośćInfekcja nie jest związana z zabiegami medycznymi i występuje poza szpitalem.

Etapy i stopnie

Wszystkie rodzaje chorób zakaźnych mają 4 główne etapy:

  1. Okres wylęgania. Zaczyna się od momentu, gdy obcy agent wchodzi w ludzkie ciało. Co więcej, patogenny mikroorganizm zaczyna aktywnie namnażać się i tworzyć kolonie (CFU).
  2. Okres prodormalny. Charakteryzuje się występowaniem ogólnych objawów infekcji infekcyjnej bez specyficznych objawów danej choroby. Osoba zaczyna czuć się słabo, traci apetyt, wzrasta temperatura ciała pacjenta.
  3. Okres rozwoju choroby. Na tym etapie pojawiają się konkretne objawy choroby, na podstawie których przepisuje się testy i badania w celu dalszej diagnostyki. W trakcie rozwoju choroby następuje również aktywna restrukturyzacja układu odpornościowego - zaczyna on syntetyzować specyficzne przeciwciała mające na celu niszczenie drobnoustrojów i neutralizację wydzielanych przez nie toksyn.
  4. Rekovalency (okres rekonwalescencji). W okresie rekonwalescencji objawy infekcji są stopniowo eliminowane i powstaje odporność na rodzaj mikroorganizmu, który spowodował chorobę. W niektórych przypadkach patologia może przekształcić się w stan przewlekły..

Objawy

Infekcje dróg moczowych u kobiet mają typowe objawy:

  • zbyt częste pragnienie oddania moczu, któremu towarzyszy ból i skurcze;
  • zmiana koloru i zapachu moczu (ciemnieje i nabiera silnego nieprzyjemnego zapachu).

Ponadto różne rodzaje infekcji mają swoje własne charakterystyczne objawy:

  • Zapalenie cewki moczowej: pieczenie i swędzenie w cewce moczowej i podczas oddawania moczu, ropne wydzielanie śluzu z ujścia moczu.
  • Zapalenie pęcherza: uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza, ciągnące bóle w podbrzuszu.
  • Odmiedniczkowe zapalenie nerek: ostry ból w dolnej części pleców i miednicy małej, gorączka, silne osłabienie człowieka, wymioty, obrzęk.

Powody pojawienia się

Zakażenia dróg moczowych u kobiet (objawy choroby są specyficzne, więc niemożliwe jest błędne rozpoznanie) rozwijają się częściej niż u mężczyzn. Wynika to z faktu, że cewka moczowa w kobiecym ciele jest krótka i wąska, a także znajduje się blisko odbytu - dzięki temu bakterie łatwiej przenikają do cewki moczowej i wpływają na narządy moczowe..

Najczęstszą przyczyną zapalenia pęcherza moczowego lub zapalenia cewki moczowej jest wchodzenie E. coli do kanału cewki moczowej (może się to zdarzyć, jeśli osoba używa papieru toaletowego od tyłu do przodu po wypróżnieniu).

Przyczyną infekcji może być również:

  • nieprzestrzeganie zasad higieny intymnej;
  • kontakt seksualny z osobą zakażoną bez prezerwatywy;
  • urazy i wrodzone anomalie w strukturze dróg moczowych (w tym przypadku wydalanie moczu staje się trudne, co przyczynia się do penetracji i rozmnażania się patogenów);
  • obecność kamieni lub piasku w nerkach i pęcherzu;
  • choroby zapalne i zakaźne wewnętrznych narządów rodnych;
  • odpływ pęcherzowo-moczowodowy lub zastój moczu;
  • niska odporność;
  • cukrzyca (wpływa na obniżenie odporności);
  • stosowanie wewnętrznych środków antykoncepcyjnych (spirala macicy, kapsle pochwowe);
  • stosowanie środków plemnikobójczych, ponieważ podrażniają błonę śluzową narządów płciowych i ułatwiają penetrację bakterii.

Kobiety w okresie menopauzy i po menopauzie są szczególnie podatne na rozwój infekcji układu moczowo-płciowego. Zachodzące w tym okresie zmiany hormonalne powodują, że błona śluzowa dróg moczowych staje się cieńsza i bardziej podatna na penetrację patogenów.

Diagnostyka

Infekcje dróg moczowych u kobiet, których objawy są prawie zawsze zauważalne, rozpoznaje się za pomocą specjalnych metod laboratoryjnych:

metodaOpis
Ogólna analiza moczuPozwala określić właściwości moczu (kolor, konsystencja, przezroczystość). Obecność śluzu i zwiększona liczba leukocytów w moczu wskazuje na proces zapalny w narządach moczowych..
Analiza moczu metodą NechiporenkoKorzystając z tej analizy, możesz określić dokładną liczbę leukocytów i cylindrów (cząsteczek białka, które są normalnie nieobecne) w moczu i ustalić nasilenie procesu zapalnego.
Posiew moczu dla flory z określeniem wrażliwości na antybiotykiDo badań wykorzystuje się poranny mocz. Za pomocą analizy flory można określić, jaki rodzaj bakterii spowodował stan zapalny i jaki rodzaj antybiotyku zastosować do leczenia (ponieważ różne typy bakterii mogą być oporne na niektóre rodzaje antybiotyków).
Analiza moczu według Zimnitsky'egoMa na celu badanie funkcji nerek. Polega ona na tym, że osoba musi co 3 godziny w ciągu dnia zbierać mocz do specjalnych pojemników i odnotowywać spożycie wszystkich płynów.

Wymienione analizy są głównymi podczas postawienia diagnozy. Jeśli istnieje podejrzenie uszkodzenia nerek, zaleca się dodatkowe badanie surowicy krwi - jeśli poziom mocznika i kreatyniny w niej wzrośnie, oznacza to, że w nerkach zachodzi aktywny proces zapalny.

Ponadto (w przypadku obecności jakichkolwiek chorób narządów moczowych lub niejasnego obrazu analiz) można przepisać badania instrumentalne:

  • USG nerek i pęcherza moczowego - pokazuje budowę tkanek narządów, pozwala zidentyfikować obecność w nich kamieni.
  • Tomografia komputerowa - pozwala uzyskać obrazy wolumetryczne narządów moczowych i zidentyfikować różne choroby, które mogą powodować stan zapalny.
  • Cystoskopia - przeznaczona do oglądania wewnętrznych ścian pęcherza. Przez kanał cewki moczowej wprowadza się do narządu tubus optyczny, dzięki czemu uzyskuje się obrazy.

Kiedy iść do lekarza

Zakaźne infekcje narządów moczowych są bardzo niebezpieczne - mogą prowadzić do zakłócenia funkcjonowania narządów i wywołać ciężkie zatrucia organizmu (ze względu na to, że zaburzone zostanie wydalanie moczu, z którego usuwane są chorobotwórcze bakterie z organizmu).

Dlatego należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, gdy pojawią się charakterystyczne objawy infekcji: ból i pieczenie podczas oddawania moczu, swędzenie zewnętrznych narządów płciowych, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza. Terminowe skierowanie do specjalisty pomoże zapobiec dysfunkcji narządów.

W przypadku odmiedniczkowego zapalenia nerek najpierw pojawia się osłabienie i wzrasta temperatura ciała, nieco później pojawia się ból w dolnej części pleców.

Zapobieganie

Zakażeniom dróg moczowych u kobiet, których objawy utrudniają codzienne życie, można zapobiegać stosując się do zasad profilaktyki:

  • W odpowiednim czasie leczyć wszystkie choroby zapalne organizmu (niezależnie od ich lokalizacji, ponieważ infekcja może dostać się do dróg moczowych przez krew lub limfę).
  • Z chęcią oddania moczu nie toleruj przez długi czas, ale opróżnij pęcherz tak szybko, jak to możliwe.
  • Przestrzegaj higieny intymnej (codziennie myj okolice pochwy i odbytu czystymi rękami od przodu do tyłu - od łono do odbytu).
  • Używaj prezerwatywy podczas seksu z nieznajomym lub zakażonym stałym partnerem.

Metody leczenia

W większości przypadków infekcje dróg moczowych są leczone ambulatoryjnie. Ale jeśli pacjent jest w bardzo złym stanie, a praca narządów jest zakłócona (najczęściej obserwuje się to w przypadku uszkodzenia nerek), wymagana jest hospitalizacja.

Celem terapii jest zniszczenie patogennych mikroorganizmów, złagodzenie stanów zapalnych i bólu oraz normalizacja pracy narządów moczowych..

Leki

W przypadku zakaźnych zmian w drogach moczowych zawsze przepisuje się leki przeciwbakteryjne (antybiotyki). Wybór leku zależy od rodzaju bakterii, wieku kobiety i przeciwwskazań.

Najczęściej przepisywane rodzaje antybiotyków to:

  • Antybiotyki o szerokim spektrum działania - mają wyraźne działanie przeciwbakteryjne. Ważne jest, aby substancja czynna antybiotyku była wydalana przez nerki, dlatego w przypadku infekcji dróg moczowych zwykle przepisuje się leki takie jak Amoxiclav, Ceftriakson, Doksycyklina.
  • Leki sulfanilamidowe - skutecznie zwalczają czynniki zakaźne, są wydalane przez nerki i jednocześnie nie działają toksycznie na nerki. Leki sulfanilamidowe obejmują: „Urosulfan”, „Biseptol”, „Etazol”.
  • Leki nitrofuranowe - działają na bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne. Do użytku wewnętrznego wyznaczyć „Furazolidone”, „Negram”. Aby umyć genitalia, przepisz rozwiązania „Furacilin”.

Antybiotyki można podawać w postaci pigułek lub zastrzyków, w zależności od ciężkości choroby.

Wraz z antybiotykami przepisywane są również następujące grupy leków:

Grupa lekówdziałaćBudynków
NLPZDziałają kompleksowo: łagodzą ból i stany zapalne. Pomaga obniżyć temperaturę ciała.„Ibuprofen”, „Nise”, „Nimesulid”.
Środki przeciwskurczoweWspomaga rozluźnienie mięśni dróg moczowych i normalizację wydalania moczu.„No-shpa”, „Drotaverin”.
FitopreparatyNormalizują pracę dróg moczowych, działają lekko przeciwbólowo i przeciwzapalnie.„Fitolysin”, „Kanefron”.
Probiotyki i prebiotykiZasiedlają jelita pożytecznymi bakteriami, przyczyniają się do normalizacji trawienia (antybiotyki wpływają bowiem negatywnie na stan mikroflory jelitowej).„Linex”, „Hilak Forte”, „Acipol”, „Bifiform”.

Środki ludowe

Środki ludowe są bardzo skuteczne w leczeniu infekcji dróg moczowych. Z ich pomocą można osiągnąć znaczną poprawę funkcjonowania nerek i pęcherza oraz wyeliminować objawy choroby..

Jednak medycyna tradycyjna nie jest całkowitym substytutem standardowego leczenia farmakologicznego, dlatego należy je stosować razem. Nie używaj również środków ludowej bez zgody lekarza..

Żurawina i borówka brusznica

Żurawina i borówka brusznica mają wyraźne działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwbólowe. Jagody mają również działanie moczopędne, co jest ważne w przypadku zmian w drogach moczowych..

Zaleca się codzienne picie 200-300 ml świeżo wyciskanego soku lub soku z żurawiny lub borówki brusznicy.

Napar leczniczy można również przygotować z liści roślin:

  1. Weź 30-40 g liści żurawiny i borówki, posiekaj.
  2. Następnie zalej liście gorącą wodą (temperatura nie wyższa niż 80 stopni) i pozostaw mieszaninę do zaparzenia na 30 minut.
  3. Po 30 min. przefiltruj napar i wypij. Przebieg leczenia to 1 tydzień, 2-3 razy dziennie.

Napar z dzikiej róży

Dzika róża jest bogata w witaminę C, a także ma działanie przeciwzapalne i moczopędne. Napar z dzikiej róży pomaga przyspieszyć wydalanie moczu i szybko wyeliminować objawy zapalenia pęcherza.

Aby przygotować napar, należy włożyć 100 g jagód do termosu i zalać je gorącą wodą przez 3 godziny, po czym zamiast zwykłej herbaty można użyć napoju.

Odwar z pąków brzozy

Pąki brzozy działają przeciwbakteryjnie, dlatego znajdują zastosowanie w leczeniu chorób zakaźnych.

Aby przygotować bulion, potrzebujesz:

  1. Zmiel 100 g pąków brzozy.
  2. Następnie wlej surowiec 0,5 litra gorącej wody i podgrzej na średnim ogniu.
  3. Poczekaj, aż woda się zagotuje i po 2-3 minutach. zdjąć bulion z ognia.
  4. Ostudzić bulion i przyjmować 150 ml 3 razy dziennie przed posiłkami.

Przebieg leczenia to 5-7 dni.

Rumianek

Rumianek na infekcje dróg moczowych można stosować zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie do mycia narządów płciowych. Roślina działa przeciwzapalnie, antyseptycznie i regenerująco.

Aby przygotować bulion, potrzebujesz:

  • Wlej 2 łyżki. l. kwiaty rumianku 0,5 litra gorącej wody i umieścić pojemnik z surowcami na średnim ogniu.
  • Gdy mieszanina się zagotuje, gotuj na wolnym ogniu przez kolejne 5 minut, a następnie wyjmij z pieca i ostudź..

Konieczne jest mycie zewnętrznych narządów płciowych wywarem 2 razy dziennie. Po zabiegu bulionu nie trzeba zmywać ze skóry.

Do spożycia zaleca się przygotowanie naparu, ponieważ jest on warzony szybciej: należy wlać 1 łyżeczkę. kwiaty rumianku gorącą wodą, przykryj pojemnik pokrywką i pozostaw na 15-20 minut. Następnie mieszaninę należy przefiltrować. Napar należy stosować 2-3 razy dziennie po posiłkach. Kuracja trwa 7 dni.

Dieta i reżim picia

Podczas leczenia infekcji dróg moczowych konieczne jest zwiększenie podaży płynów. Jest to konieczne, aby mocz oraz zawarte w nim sole i bakterie zostały szybko wydalone z organizmu. Zaleca się picie wody, herbat ziołowych i wywarów.

Konieczne jest również przestrzeganie diety mającej na celu zmniejszenie podrażnień dróg moczowych, zmniejszenie stanu zapalnego oraz ilości soli w organizmie..

Na czas leczenia należy wykluczyć z diety:

  • solona i marynowana żywność;
  • potrawy tłuste, pikantne, wędzone;
  • przyprawy i przyprawy;
  • rośliny strączkowe i szczaw;
  • cebula, czosnek, chrzan;
  • sos sojowy, majonez i keczup ze sklepu;
  • cytrus;
  • kawa i czarna, zielona herbata;
  • napój gazowany;
  • alkohol;
  • słodkie dania.

W diecie na infekcje dróg moczowych powinny przeważać niskotłuszczowe buliony, gotowany kurczak, ryby, warzywa i owoce. Dozwolone są również zboża i makaron. Niskotłuszczowe produkty mleczne można jeść co 2-3 dni.

Interwencja operacyjna

Jest to niezwykle rzadkie - w przypadku urazów, wrodzonych wad strukturalnych czy niedrożności dróg moczowych z powodu obecności kamieni. Muszą istnieć ścisłe wskazania do interwencji chirurgicznej.

W zależności od wskazań w trakcie operacji mogą poszerzyć drogi moczowe, usunąć kamienie lub skorygować patologie konstrukcji. Po operacji zalecana jest terapia przeciwbakteryjna i przeciwzapalna, a także przestrzeganie diety.

Możliwe komplikacje

Nieleczone infekcje dróg moczowych, których objawy mogą mieć różną intensywność i nasilenie, prowadzą do poważnych konsekwencji. Zapalenie spowodowane infekcją może stać się przewlekłe, a wtedy jego objawy będą stale przeszkadzać człowiekowi.

Ponadto infekcja i stan zapalny mogą przenikać do narządów rodnych i wpływać na macicę i jajowody. Jest to niebezpieczne, ponieważ w przyszłości kobieta może stać się bezpłodna lub mieć problemy z urodzeniem płodu, gdyż z powodu infekcji wzrasta ryzyko poronienia..

W rzadkich przypadkach proces infekcyjny prowadzi do posocznicy lub ropni - zwykle stany te rozwijają się tylko przy dłuższym braku leczenia. Sepsa i ropień są niebezpieczne, ponieważ prowadzą do śmierci człowieka.

Infekcja nerek może prowadzić do niewydolności nerek, która może być śmiertelna, jeśli nie jest leczona. Jeśli niewydolność nerek rozwinie się u kobiety w ciąży, wówczas ryzyko przedwczesnego porodu i poronienia znacznie się zwiększa..

Ponieważ wydalanie moczu jest upośledzone ze zmianami zakaźnymi, bez leczenia osoba może doświadczyć nietrzymania moczu lub refluksu (odwrotne wyrzucanie moczu z pęcherza do moczowodów).

Nietrzymanie moczu prowadzi do pogorszenia jakości życia pacjenta i problemów psychologicznych, aw drugim przypadku może dojść do wstrząsu toksycznego (ponieważ szkodliwe substancje nie zostaną wydalone z organizmu).

Zakaźne zmiany w drogach moczowych mogą prowadzić do infekcji innych narządów, dlatego ważne jest, aby na czas wykryć objawy patologii. Dzięki wczesnemu rozpoczęciu leczenia infekcję można całkowicie wyleczyć w ciągu zaledwie 3-5 dni..

Projekt artykułu: Włodzimierz Wielki

Film o infekcjach dróg moczowych

Malysheva o infekcjach dróg moczowych u kobiet: