Wytyczne dotyczące praktyki klinicznej w nefrologii 2013-2016

Wytyczne dotyczące praktyki klinicznej w nefrologii 2013-2016 Archiwum zaktualizowane 10/27/2018

Przewlekła choroba nerek: podstawowe zasady badań przesiewowych, diagnostyki, profilaktyki i metod leczenia

Diagnostyka i leczenie anemii w przewlekłej chorobie nerek

Zaburzenia mineralne i kostne w przewlekłej chorobie nerek

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące diagnostyki i leczenia nadciśnienia naczyniowo-nerkowego i choroby niedokrwiennej nerek

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące rozpoznawania, leczenia i rokowania w błoniasto-rozrostowym kłębuszkowym zapaleniu nerek

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące diagnostyki i leczenia nefropatii błoniastej

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące diagnostyki i leczenia ogniskowego segmentalnego stwardnienia kłębuszków nerkowych

Wytyczne KDIGO dotyczące praktyki klinicznej w leczeniu kłębuszkowego zapalenia nerek

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące diagnostyki i leczenia mezangioproliferacyjnego zapalenia kłębuszków nerkowych

Diagnostyka kliniczna i leczenie policystycznej choroby nerek

Diagnostyka i leczenie nadciśnienia tętniczego w przewlekłej chorobie nerek

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące rozpoznawania i leczenia ostrego cewkowo-śródmiąższowego zapalenia nerek

Krajowe wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia nefropatii związanej z zespołem antyfosfolipidowym

Leczenie pacjentów z przewlekłą chorobą nerek w stadium 5 (CKD 5) metodami hemodializy i hemodiafiltracji

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące diagnostyki i leczenia przewlekłego cewkowo-śródmiąższowego zapalenia nerek

Diagnostyka i leczenie amyloidozy AA i AL

Diagnostyka i leczenie ostrego popaciorkowcowego zapalenia kłębuszków nerkowych

Diagnostyka i leczenie atypowego zespołu hemolityczno-mocznicowego

Diagnoza i leczenie zapalenia nerek w toczniu rumieniowatym układowym

Żywienie pacjentów z przewlekłą chorobą nerek w stadium przed dializą

Diagnostyka i leczenie kłębuszkowego zapalenia nerek wywołanego przez przeciwciała skierowane przeciwko błonie podstawnej kłębuszków nerkowych (z zespołem Goodpasture)

Diagnostyka i leczenie zapalenia nerek w zakażeniach HBV i HCV, w tym zapalenia nerek w krioglobulinemicznym zapaleniu naczyń

Diagnostyka i leczenie nefropatii szpiczakowej

Diagnostyka i leczenie niektórych postaci pozakaźnego zapalenia kłębuszków nerkowych: kłębuszkowego zapalenia nerek z infekcyjnym zapaleniem wsierdzia i przeciekowego zapalenia nerek

Diagnostyka i leczenie choroby minimalnych zmian u dzieci

Diagnostyka i leczenie kłębuszkowego zapalenia nerek związanego z ANCA (uszkodzenie nerek w zapaleniu naczyń związanym z ANCA)

Diagnostyka i leczenie uszkodzeń nerek w plamicy Shenleina-Henocha

Diagnostyka i leczenie chorób przeszczepu nerki

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące diagnostyki i leczenia nefropatii IgA

Ocena i korekta stanu odżywienia u pacjentów poddawanych programowanej hemodializie

Diagnostyka i leczenie zespołu Alporta u dzieci

Diagnostyka i leczenie tubulopatii. Krzywica hipofosfatemiczna

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące zapobiegania, rozpoznawania i leczenia nefropatii wywołanej kontrastem

Diagnostyka i leczenie typowego zespołu hemolityczno-mocznicowego

Kluczowe kryteria jakości leczenia dializami

Leczenie pacjentów z przewlekłą chorobą nerek w stadium 5 za pomocą dializy otrzewnowej

Diagnostyka, leczenie i profilaktyka powikłań infekcyjnych u pacjentów po przeszczepie nerki

Ostre uszkodzenie nerek: podstawowe zasady diagnostyki, profilaktyki i terapii

Przewlekła choroba nerek u pacjentów zakażonych wirusem HIV

Wytyczne praktyki klinicznej dotyczące rozpoznawania, leczenia i prognozowania choroby o minimalnych zmianach u dorosłych

Diagnostyka i leczenie szybko postępującego zapalenia kłębuszków nerkowych (pozawłośniczkowe zapalenie kłębuszków nerkowych z półksiężycem)

Wytyczne nefrologiczne

Wraz z międzynarodowymi zaleceniami KDIGO (i ich tłumaczeniami na język rosyjski) oraz szeregiem zaleceń zagranicznych (KDOQI, EBPG itp.) W ciągu ostatnich kilku lat rosyjskie środowisko nefrologiczne opracowało Narodowo-rosyjskie zalecenia dotyczące różnych aspektów nefrologii. Oto lista i linki do już opublikowanych rosyjskich zaleceń:

W 2016 r. Te i inne wytyczne kliniczne zostały opublikowane przez wydawnictwo „GEOTAR-Media” (szczegóły w rozdziale „Książki o nefrologii”). Niestety, wiele rosyjskich zaleceń nie ma bezpłatnego dostępu do pełnego tekstu (w przeciwieństwie do zaleceń międzynarodowych), co znacznie spowalnia ich znajomość w środowisku medycznym..

Oprócz tego istnieje szereg projektów zaleceń rosyjskich, które nie zostały jeszcze przyjęte, ale są dostępne do wstępnego przeglądu..

REKOMENDACJE KRAJOWE. PRZEWLEKŁA CHOROBA NERKI: PODSTAWOWE ZASADY BADANIA PRZESIEWOWEGO, DIAGNOSTYKI, ZAPOBIEGANIA I PODEJŚCIA DO LECZENIA

Pełny tekst:

  • adnotacja
  • O Autorach
  • Lista referencji
  • Cytowany przez

adnotacja

O Autorach

Grupa robocza członków Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji

Grupa robocza członków Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji

Grupa robocza członków Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji

Grupa robocza członków Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji

Grupa robocza członków Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji

Grupa robocza członków Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji

Grupa robocza członków Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji

Grupa robocza członków Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji

Lista referencji

1. Bikbov BT, Tomilina NA. Stan terapii substytucyjnej pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w Federacji Rosyjskiej w latach 1998-2007. (Raport analityczny dotyczący danych rosyjskiego rejestru terapii nerkozastępczych). Nefrologia i dializa 2009; 11 (3): 144-233

2. Dedov II, Shestakova MV, wyd. Algorytmy specjalistycznej opieki medycznej dla chorych na cukrzycę. Druga edycja. M., 2006

3. Diagnostyka i korekcja zaburzeń metabolizmu lipidów w celu zapobiegania i leczenia miażdżycy (rewizja IV). Rosyjskie zalecenia. M., 2009

4. Dobronravov VA. Epidemiologia nefropatii cukrzycowej: problemy ogólne i regionalne. Nephrology 2002; 6 (1): 16-22

5. Dobronravov VA. Współczesne spojrzenie na patofizjologię wtórnej nadczynności przytarczyc. Rola czynnika wzrostu fibroblastów 23 i klotho. Nephrology 2011; 15 (4): 11–20

6. Dobronravov VA, Smirnov AV, Dragunov SV i wsp. Epidemiologia przewlekłej choroby nerek w regionie Wołogdy. Nephrology 2004; 8 (1): 36–41

7. Dobronravov VA, Smirnov AV, Dragunov SV i wsp. Epidemiologia przewlekłej niewydolności nerek w północno-zachodnim regionie Rosji: na drodze do stworzenia rejestru przewlekłej choroby nerek. Ter arch 2004; 76 (9): 57–61

8. Yesayan AM. Tkankowy układ renina-angiotensyna nerek. Nowa strategia ochrony nerek. Nephrology 2008; 6 (3): 8-16

9. Kayukov IG, Smirnov AV, Dobronravov VA. Nefropatia nieprzepuszczalna dla promieni rentgenowskich. Nephrology 2007; 11 (3): 93–101

10. Kucher AG, Kayukov IG, Yesayan AM, Ermakov YA. Wpływ ilości i jakości białka w diecie na czynność nerek. Nephrology 2004; 8 (2): 14-34

11. Kucher AG, Kayukov IG, Grigorieva ND, Vasiliev AN. Terapia żywieniowa w różnych stadiach przewlekłej choroby nerek. Nefrologia i dializa 2007; 9 (2): 118-136

12. Mukhin NA, Balkarov IM, Moiseev VS i wsp. Przewlekła postępująca nefropatia a styl życia współczesnego człowieka. Ter arch 2004; 76 (9): 5–10

13. Mukhin NA, Moiseev VS, Kobalava ZhD i wsp. Interakcje sercowo-naczyniowe: znaczenie kliniczne i rola w patogenezie chorób układu sercowo-naczyniowego i nerek. Ter arch 2004; (6): 39-46

14. Krajowe wytyczne dotyczące profilaktyki, diagnostyki i leczenia nadciśnienia tętniczego. M., 2008

15. Nefrologia. Przywództwo krajowe. Ed. NA Muchinie. GEOTAR-Media, M., 2009, 720 s.

16. Praktyczne wytyczne KDIGO dotyczące diagnostyki, zapobiegania i leczenia zaburzeń mineralnych i kostnych w przewlekłej chorobie nerek (CKD-MCD). Podsumowanie zaleceń. Nephrology 2011; 15 (1): 88–95

17. Smirnov AV, Yesayan AM, Kayukov IG. Przewlekła choroba nerek: ku jedności. Nephrology 2002; 6 (4): 11-17

18. Smirnov AV. Dyslipoproteinemia i problemy ochrony nerek. Nephrology 2002; 6 (2): 8-14

19. Smirnov AV, Kayukov IG, Yesayan AM i wsp. Preventive approach in modern nephrology. Nefrologia 2004 ;. 8 (3): 7-14

20. Smirnov AV, Dobronravov VA, Bodur-Oorzhak ASh i wsp. Epidemiologia i czynniki ryzyka przewlekłej choroby nerek: regionalny poziom problemu ogólnego. Ter arch 2005; (6): 20-27

21. Smirnov AV, Dobronravov VA, Bodur-Oorzhak ASh i wsp. Częstość występowania i występowanie późnych stadiów przewlekłej choroby nerek w Republice Tyva. Nephrology 2005; 9 (4): 25-29

22. Smirnov AV, Dobronravov VA, Kayukov IG. Kontinuum sercowo-nerkowe: patogenetyczne podstawy nefrologii zapobiegawczej. Nefrologia 2005; 9 (3): 7-15

23. Smirnov AV, Kayukov IG, Yesayan AM i wsp. Problem oceny szybkości przesączania kłębuszkowego we współczesnej nefrologii: nowy wskaźnik - cystatyna S. Nephrology 2005; 9 (3): 16-27

24. Smirnov AV, Dobronravov VA, Kayukov IG i wsp. Epidemiologia i społeczno-ekonomiczne aspekty przewlekłej choroby nerek. Nephrology 2006; 10 (1): 7-13

25. Smirnov AV, Sedov VM, Lhaakhuu Od-Erdene, Kayukov IG i wsp. Zmniejszenie współczynnika filtracji kłębuszkowej jako niezależny czynnik ryzyka chorób układu krążenia. Nephrology 2006; 10 (4): 7-17

26. Smirnov AV, Dobronravov VA, Kayukov IG i in. Zalecenia Instytutu Badań Naukowych Nefrologii Państwowego Uniwersytetu Medycznego w Petersburgu. acad. I.P. Pavlova: definicja, klasyfikacja, diagnostyka i główne kierunki profilaktyki przewlekłej choroby nerek u dorosłych. Lefty, St. Petersburg, 2008; 51

27. Smirnov AV, Dobronravov VA, Kayukov IG. Problem modyfikacji klasyfikacji przewlekłej choroby nerek. Nephrology 2010; 15 (2): 7-15

28. Smirnov AV, Kucher AG, Kayukov IG, Yesayan AM. Przewodnik żywieniowy dla pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. Triada, St. Petersburg-Tver, 2009; 240

29. Shilov E.M. Przewlekła choroba nerek i narodowy program ochrony w Rosji. Saratów, 2011

30. Shvetsov MJ, Bobkova IN, Kolina IB, Kamyshova EC. Współczesne zasady diagnostyki i leczenia przewlekłej choroby nerek: przewodnik metodyczny dla lekarzy. Shilov EM, wyd. Saratów, 2011

31. Shutov AM, Saenko YuV. Plejotropowe kardioprotekcyjne działanie erytropoetyny. Nephrology 2006; 10 (4): 18-22

32. Perthoux F, Jones E, Gellert R i wsp. Dane epidemiologiczne leczonej schyłkowej niewydolności nerek w Unii Europejskiej (UE) w roku 1995; Raport Europejskiego Rejestru Towarzystwa Chorób Nefrologicznych i rejestrów krajowych. Nephrol Dial Transplant 1999; 14: 2332-2342

33. Bommer J. Występowanie i społeczno-ekonomiczne aspekty przewlekłej choroby nerek. Nephrol Dial Transplant 2002 ;. 17 [Suppl]: 11; 8-12

34. Brantsma AH, Bakker SJ, Hillege HL i in. Wydalanie albuminy z moczem i jego związek z białkiem C-reaktywnym i zespołem metabolicznym w predykcji cukrzycy typu 2. Diabetes Care 2005; 28 (10): 2525-2530

35. Burnier M, Phan O, Wang P. Wysokie spożycie soli: przyczyna niezależnego od ciśnienia krwi przerostu lewej komory? Nephrol Dial Transplant 2007; 22 (9): 2426-2429

36. Casas JP, Chua W, Loukogeorgakis S i wsp. Wpływ inhibitorów układu renina-angiotensyna i innych leków przeciwnadciśnieniowych na wyniki nerkowe: przegląd systematyczny i metaanaliza. Lancet 2005; 366 (9502): 2026-2233

37. Chauveau P, Couzi L, Vendrely B i wsp. Długoterminowe wyniki leczenia nerkozastępczego u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali dietę o bardzo niskiej zawartości białka z dodatkiem ketonów. Am J Clin Nutr 2009; 90 (4): 969-974

38. Chen J, Munter P, Hamm LZ i wsp. Zespół metaboliczny i przewlekła choroba nerek u dorosłych w Stanach Zjednoczonych. Ann Intern Med 2004; 140: 167-174

39. Chobanian AV, Bakris GL, Black HR i wsp. Siódmy raport Wspólnego Krajowego Komitetu ds. Prewencji, Wykrywania, Oceny i Leczenia Nadciśnienia Krwi: raport JNC 7. JAMA 2003; 289 (19): 2560-2572

40. Cockcroft DW, Gault MH. Przewidywanie kreatyniny na podstawie kreatyniny w surowicy. Nephron 1976; 16 (1): 31-41

41. Delanaye P, Cavalier E, Mariat C i wsp. Równania badawcze MDRD lub CKDEPI do szacowania częstości występowania CKD w stadium 3 w badaniach epidemiologicznych: jaka różnica? Czy ta różnica jest istotna? BMC Nephrol 2010; 11: 8. Opublikowano online 2010 czerwca 1. doi: 10.1186 / 1471-2369-11-8]

42. de Portu S, Citarella A, Cammarota S, Menditto E, Mantovani LG. Farmako-ekonomiczne konsekwencje terapii losartanem u pacjentów w schyłkowej fazie cukrzycowej choroby nerek w UE i USA. Clin Exp Hypertens 2011; 33 (3): 174-178

43. Drueke TB, Locatelli F, Clyne N i in. UTWÓRZ badaczy. Normalizacja poziomu hemoglobiny u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek i niedokrwistością. N Engl J Med 2006; 355 (20): 2071-2084

44. European Best Practice Guidelines, Expert Group on Hemodialysis, European Renal Association. Rozdział I. Pomiar czynności nerek, kiedy należy i kiedy rozpocząć dializę. Nephrol Dial Transplant 2002; 17 [supl. 7]; 7-15

45. Foley RN, Wang C, Snyder JJ, Collins AJ. Poziomy cystatyny C w USA dorośli, 1988-1994 w porównaniu z 1999-2002: NHANES. Clin J Am Soc Nephrol 2009; 4 (5): 965–972

46. ​​Forman JP, Brenner BM. „Nadciśnienie” i „mikroalbuminuria”: bije dzwonek. Kidney Int 2006; 69: 22-28

47. Fouque D, Laville M. Diety niskobiałkowe dla przewlekłej choroby nerek u dorosłych bez cukrzycy. Cochrane Database Syst Rev 2009; 8; (3): CD001892

48. Fouque D, Pelletier S, Mafra D, Chauveau P. Odżywianie i przewlekła choroba nerek. Kidney Int 2011; 80 (4): 348–357

49. Fried ZF, Orchard TJ, Kasiske BZ. Wpływ redukcji lipidów na postęp choroby nerek: metaanaliza. Kidney Int 2001; 59: 260-269

50.roissart M, Rossert J, Jacquot C, Paillard M, Houillier P. Predictive performance of the modyfikacja diety w chorobach nerek i równania Cockcrofta-Gaulta do oceny funkcji nerek. J Am Soc Nephrol 2005; 16 (3): 763–773

51. Glynn LG, Reddan D, Newell J i wsp. Przewlekła choroba nerek oraz śmiertelność i zachorowalność wśród pacjentów z rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową: badanie kohortowe społeczności Zachodniej Irlandii. Nephrol Dial Transplant 2007; 22 (9): 2586-2594

52. Go AS, Chertow GM, Fan D i wsp. Przewlekła choroba nerek i ryzyko śmierci, zdarzeń sercowo-naczyniowych i hospitalizacji. N Engl J Med 2004; 351 (13): 1296-305

53. Goodman WG, London G, Amann K i wsp. Zwapnienie naczyń w przewlekłej chorobie nerek. Am J Kidney Dis 2004; 43 (3): 572-579

54. Hallan S, Asberg A, Lindberg M, Johnsen H. Validation of the Modification of Diet in Renal Disease formula do szacowania GFR ze szczególnym naciskiem na kalibrację oznaczenia kreatyniny w surowicy. Am J Kidney Dis 2004; 44 (1): 84–93

55. Hansen HP, Tauber-Lassen E, Jensen BR, Parving HH. Wpływ ograniczenia spożycia białka w diecie na rokowanie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Kidney Int 2002; 62 (1): 220-228

56. Haroun NK, Jaar BG, Hoffman SC i wsp. Czynniki ryzyka przewlekłej choroby nerek: badanie prospektywne 23 534 mężczyzn i kobiet w Washington Country w stanie Maryland. J Am Soc Nephrol 2003; 14: 2934-2941

57. He J, Whelton PK. Podwyższone skurczowe ciśnienie krwi i ryzyko chorób układu krążenia i nerek: przegląd dowodów z obserwacyjnych badań epidemiologicznych i randomizowanych badań kontrolowanych. Am Heart J 1999; 138 (3 Pt 2): 211–219

58. Henry RM, Kostense PJ, Bos G i wsp. Łagodna niewydolność nerek wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych: badanie Hoorn. Kidney Int 2002; 62: 1402–1407

59. Hsu C-Y, Lin F, Vittinghoff E, Shlipac MG. Różnice rasowe w postępie od przewlekłej niewydolności nerek do schyłkowej niewydolności nerek w Stanach Zjednoczonych. J Am Soc Nephrol 2003; 14: 2902-2907

60. Hsu CY, McCulloch CE, Iribarren C, Darbinian J, Go AS. Wskaźnik masy ciała i ryzyko schyłkowej niewydolności nerek. Ann Intern Med 2006 3; 144 (1): 21-28

61. Ibrahim S, Rashid L, Darai M. Modyfikacja diety w równaniu choroby nerek zaniża współczynnik przesączania kłębuszkowego u egipskich dawców nerek. Exp Clin Transplant 2008; 6 (2): 144-148

62. Intensywna kontrola glikemii pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną w porównaniu z leczeniem konwencjonalnym i ryzyko powikłań u chorych na cukrzycę typu 2 (UKPDS 33). Grupa UK Prospective Diabetes Study (UKPDS). Lancet 1998; 352 (9131): 837–853

63. Jafar TH, Stark PC, Schmid CH i wsp. Grupa studyjna AIPRD. Progresja przewlekłej choroby nerek: rola kontroli ciśnienia krwi, białkomoczu i hamowania enzymu konwertującego angiotensynę: metaanaliza na poziomie pacjenta. Ann Intern Med 2003; 139 (4): 244-252

64. Połączona Komisja Specjalistyczna ds. Medycyny Nerek Królewskiego Kolegium Lekarzy i Stowarzyszenia Nerek wRCoGP. Przewlekła choroba nerek u dorosłych: brytyjskie wytyczne dotyczące postępowania i skierowania. Royal College of Physicians, Londyn: 2006

65. Inicjatywa dotycząca jakości wyników choroby nerek. Wytyczne praktyki klinicznej K / DOQI dotyczące nadciśnienia i leków przeciwnadciśnieniowych w przewlekłej chorobie nerek. Am J Kidney Dis 2004; 43: S1-S290

66. Klahr S, Levey AS, Beck GJ i in., The Effects of dietet protein restriction and the blood pressure control on the progress of przewlekła choroba nerek. Grupa badawcza ds. Modyfikacji diety w chorobach nerek. N Engl J Med 1994; 330 (13): 877-884

67. Klausen KP Scharling H, Jensen G, Jensen JS. Nowa definicja mikroalbuminurii u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym: związek z incydentem choroby wieńcowej serca i śmiercią. Hypertension 2005; 46 (1): 33–37

68. Kopple JD, Feroze U. Wpływ otyłości na przewlekłą chorobę nerek. J Ren Nutr 2011; 1 (1): 66–71

69. Krikken JA, Lely AT, Bakker SJ, Navis G. Wpływ zmiany spożycia sodu na hemodynamikę nerek jest określany przez wskaźnik masy ciała u zdrowych młodych mężczyzn. Kidney Int 2007; 71 (3): 260-265

70. Lentine K, Wrone EM. Nowe spojrzenie na spożycie białka i postęp choroby nerek. Curr Opin Nephrol Hypertens 2004; 13 (3): 333–336

71. Levey AS, Bosch JP, Lewis JB. Bardziej dokładna metoda szacowania współczynnika przesączania kłębuszkowego na podstawie kreatyniny w surowicy; nowe równanie przewidywania. Ann Intern Med 1999; 130 (8): 461–470

72. Levey AS, Greene T, Kusek JW, Beck GJ. Uproszczone równanie służące do przewidywania współczynnika przesączania kłębuszkowego na podstawie kreatyniny w surowicy. J Am Soc Nephrol 2000; 11: A0828

73. Levey AS, Eckardt KU, Tsukamoto Y i in. Definicja i klasyfikacja przewlekłej choroby nerek: stanowisko od choroby nerek: poprawa wyników globalnych (KDIGO). Kidney Int 2005; 67 (6): 2089-20100

74. Levey AS, Stevens LA, Schmid CH i wsp. Nowe równanie do szacowania współczynnika filtracji kłębuszkowej. Ann Intern Med 2009; 150: 604-612

75. Levey AS, de Jong PE, Coresh J i in. Definicja, klasyfikacja i rokowanie przewlekłej choroby nerek: raport z konferencji KDIGO Controversies. Kidney Int 2010; http: / www. kidney-international.org

76. Locatelli F, Aljama P, Canaud B i wsp. Grupa Robocza ds. Anemii w Europejskiej Najlepszych Praktykach w Nerkach (ERBP). Docelowa hemoglobina, do której należy dążyć za pomocą środków stymulujących erytropoezę: stanowisko ERBP po opublikowaniu badania dotyczącego zmniejszenia zdarzeń sercowo-naczyniowych za pomocą terapii Aranesp (TREAT). Nephrol Dial Transplant 2010; 25 (9): 2846-2850

77. Locatelli F, Covic A, Eckardt KU i in. Rada doradcza ERA - EDTA ERBP. Leczenie niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: stanowisko Grupy Roboczej ds. Anemii w ramach Europejskiej Najlepszej Praktyki Nerek (ERBP). Nephrol Dial Transplant 2009; 24: 348-354

78. Locatelli F, Pozzoni P, Del Vecchio L. Epidemiologia przewlekłej choroby nerek we Włoszech: możliwe podejścia terapeutyczne. J Nephrol 2003; 16: 1-10

79. López-Novoa JM, Rodríguez-Peña AB, Ortiz A i wsp. Etiopatologia przewlekłych nefropatii kanalikowych, kłębuszkowych i naczyniowo-nerkowych: implikacje kliniczne. J Transl Med 2011; 9:13. Opublikowano w Internecie 20 stycznia 2011 r. Doi: 10.1186 / 1479-5876-9-13

80. Ma YC, Zuo L, Chen JH i wsp. Zmodyfikowane równanie szacujące współczynnik filtracji kłębuszkowej dla chińskich pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. J Am Soc Nephrol 2006; 17 (10): 2937–2944

81. Maki DD, Ma JZ, Louis TA, Kasiske BL.Długoterminowy wpływ leków hipotensyjnych na białkomocz i czynność nerek. Arch Intern Med 1995; 155 (10): 1073–1080

82. MacKinnon M, Shurraw S, Akbari A i wsp. Terapia skojarzona z blokerem receptora angiotensyny i inhibitorem ACE w białkomoczowej chorobie nerek: systematyczny przegląd danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa. Am J Kidney Dis 2006; 48 (1): 8-12

83. Mann JFE. Ryzyko sercowo-naczyniowe u pacjentów z łagodną niewydolnością nerek: implikacje dla stosowania inhibitorów ACE. La Presse Medicale 2005; 34 (18): 1303–1308

84. Mann JF, Schmieder RE, McQueen M i in. Trwający sam telmisartan iw połączeniu z badaczami Ramipril Global Endpoint Trial (ONTARGET®). Wyniki dotyczące nerek z telmisartanem, ramiprylem lub obydwoma osobami z grupy wysokiego ryzyka naczyniowego (badanie ONTARGET®): wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane badanie. Lancet. 2008; 372: 547–553

85. Matsuo S, Imai E, Horio M i wsp. Poprawione równania szacowanego GFR na podstawie kreatyniny w surowicy w Japonii. Am J Kidney Dis 2009; 53 (6): 982-992

86. McClellan WM, Flanders WD. Czynniki ryzyka postępującej przewlekłej choroby nerek. J Am Soc Nephrol 2003; 14: S65-S70

87. Meloni C, Morosetti M, Suraci C i wsp. Poważne ograniczenie spożycia białka w jawnej nefropatii cukrzycowej: korzyści czy ryzyko? J Ren Nutr 2002; 12 (2): 96–101

88. Meloni C, Tatangelo P, Cipriani S, Rossi V, Suraci C, Tozzo C, Rossini B, Cecilia A, Di Franco D, Straccialano E, Casciani CU. Odpowiednie ograniczenie diety białkowej u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy z przewlekłą niewydolnością nerek. J Ren Nutr 2004; 14 (4): 208-213

89. Mitch WE. Terapia dietetyczna chorych na CKD - ​​stan aktualny. Am J Nephrol 2005; 25 [dodatek 1]: 7-8

90. Muntner P, He J, Astor BC i wsp. Tradycyjne i nietradycyjne czynniki ryzyka przewidują chorobę wieńcową w przewlekłej chorobie nerek: wyniki badania Atherosclerosis Risk in Communities. J Am Soc Nephrol 2005; 16: 529-538

91. Majunath G, Tighionart H, Ibrahim H i in. Poziom czynności nerek jako czynnik ryzyka miażdżycowych powikłań sercowo-naczyniowych w społeczeństwie. J Am Coll Cardiol 2003; 41: 47-55

92. Macdougall IC, Temple RM, Kwan JT. Czy wczesne leczenie niedokrwistości epoetyną-alfa jest korzystne dla pacjentów z przewlekłą chorobą nerek przed dializą? Wyniki wieloośrodkowego, otwartego, prospektywnego, randomizowanego, porównawczego badania grupowego. Przeszczep wybierania nephrol 2007 22 (3): 784-793

93. Muntner P, Coresh J, Smith JC i wsp. Lipidy osocza i ryzyko rozwoju dysfunkcji nerek: ryzyko miażdżycy w badaniach społeczności. Kidney Int 2000; 58: 293-301

94. National Kidney Foundation KD: Wytyczne dotyczące praktyki klinicznej w przewlekłej chorobie nerek: ocena, klasyfikacja i stratyfikacja. Am J Kidney Dis 2002; 39 [Suppl 1]: S1-S266

95. Nitsch D, Dietrich DF, von Eckardstein A i in. Częstość występowania zaburzeń czynności nerek i ich związek z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego w populacji ogólnej: wyniki szwajcarskiego badania SAPALDIA. Nephrol Dial Transplant 2006; 21 (4): 935–944

96. Ohkubo Y, Kishikawa H, Araki E i wsp. Intensywna insulinoterapia zapobiega postępowi powikłań mikronaczyniowych w przebiegu cukrzycy u Japończyków z cukrzycą insulinoniezależną: randomizowane, prospektywne badanie 6-letnie. Diabetes Res Clin Practice 1995; 28 (2): 103-117

97. Pecoits-Filho R. Spożycie białka w diecie a choroba nerek w diecie zachodniej. Przekaż Nephrol 2007; 155: 102-112

98. Peterson JC, Adler S, Burkart JM i in. Kontrola ciśnienia krwi, białkomocz i postęp choroby nerek. Badanie modyfikacji diety w chorobach nerek. Ann Intern Med 1995 15; 123 (10): 754–762

99. Pijls LT, de Vries H, van Eijk JT, Donker AJ. Ograniczenie białka, współczynnik przesączania kłębuszkowego i albuminuria u pacjentów z cukrzycą typu 2: randomizowane badanie. Eur J Clin Nutr 2002; 56 (12): 1200–1207

100. Pinto-Siersma SJ, Mulder J, Janssen WM i wsp. Palenie jest związane z albuminurią i nieprawidłową czynnością nerek u osób bez cukrzycy. Ann Intern Med 2000; 133: 585-591

101. Prakash S, Pande DP, Sharma S i wsp. Randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie oceniające skuteczność ketodiety w przedialitycznej przewlekłej niewydolności nerek. Ren Nut 2004; 14 (2): 89–96

102. Remuzzi G, Ruggenenti P, Perna A i wsp. RENAAL Study Group Kontynuacja renoprotekcji losartanem we wszystkich stadiach nefropatii cukrzycowej typu 2: analiza post hoc wyników badania RENAAL. J Am Soc Nephrol 2004; 15 (12): 3117-3125

103. Riccioni G. Aliskiren w leczeniu nadciśnienia i uszkodzeń narządów. Cardiovasc Ther 2011; 29 (1): 77–87

104. Ritz E. Nadciśnienie i choroba nerek. Clin Nephrol 2010; 74 [Suppl 1]: S39-43

105. Ritz E. Sól - przyjaciel czy wróg? Przeszczep wybierania nefrolowego 2006 21 (8): 2052-2056

106. Ritz E, Dikow R, Morath C, Schwenger V. Sól - potencjalna „mocznicowa toksyna”? Blood Purif 2006; 24 (1): 63-66

107. Rodger RSC, Konferencja konsensusowa Williams B. na temat wczesnej przewlekłej choroby nerek. Przedmowa. Nephrol Dial Transplant 2007; 22 [supl 9]: ix: 1

108. Rodrigo E i in. Pomiar czynności nerek u pacjentów z preESRD. Kidney Int 2002; 61 [Suppl 80]: S11-S17]

109. Rule AD, Larson TS, Bergstralh EJ i in. Używanie kreatyniny w surowicy do oceny współczynnika przesączania kłębuszkowego: dokładność w dobrym stanie zdrowia i przewlekłej chorobie nerek. Ann Intern Med 2004; 141: 929-937

110. Rutkowski B. Zmiana wzorca schyłkowej niewydolności nerek w Europie Środkowo-Wschodniej. Nephrol Dial Transplant 2002; 15: 156–160

111. Sacks FM, Lichtenstein A, Van Horn L, Harris W, KrisEtherton P, Winston M. Soy protein, isoflavones, and cardiovascular health: podsumowanie oświadczenia dla profesjonalistów z komitetu żywieniowego American Heart Association. Arterioscler Thromb Vasc Biol 2006; 26 (8): 1689-1692

112. Saito A, Kaseda R, Hosojima M, Sato H. Proximal tubule cell hipoteza dla zespołu sercowo-nerkowego w cukrzycy. Int J Nephrol 9 grudnia 2010; 2011: 957164

113. Schaeffner ES, Kurth T, Curhan GC i wsp. Cholesterol i ryzyko zaburzeń czynności nerek u pozornie zdrowych mężczyzn. J Am Soc Nephrol 2003; 14: 2084-2091

114. Schmieder RE Schrader J, Zidek W i wsp. Albuminuria o niskim stopniu złośliwości i ryzyko sercowo-naczyniowe: jakie są dowody? Clin Res Cardiol 2007; 96 (5): 247-257

115. Schiepati A, Remuzzi G. Przewlekła choroba nerek jako problem zdrowia publicznego: epidemiologia, implikacje społeczne i ekonomiczne. Kidney Int 2005; 68 [Suppl 98]: S7-S10

116. Segura J, Campo C, Ruilope LM. Wpływ białkomoczu i przesączania kłębuszkowego na ryzyko sercowo-naczyniowe w samoistnym nadciśnieniu tętniczym. Kidney Int 2004; [Suppl 92]: S45-S49

117. Silverberg DS, Wexler D, Iaina A. Rola anemii w progresji zastoinowej niewydolności serca. Czy jest miejsce na erytropoetynę i dożylne żelazo? J Nephrol 2004; 17 (6): 749–761

118. Singh AK, Szczech L, Tang KL i wsp. Śledczy CHOIR. Korekta niedokrwistości epoetyną alfa w przewlekłej chorobie nerek. N Engl J Med 2006; 355 (20): 2085-2098

119. Strippoli GF, Navaneethan SD, Johnson DW i in. Wpływ statyn u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: metaanaliza i meta-regresja badań z randomizacją. BMJ 2008; 336 (7645): 645-651

120. Teschan PE, Beck GJ, Dwyer JT i wsp. Wpływ diety o bardzo niskiej zawartości białka z dodatkiem ketonokwasów na progresję zaawansowanej choroby nerek: ponowna analiza studium wykonalności MDRD. Clin Nephrol 1998 50 (5): 273-283

121. Tanaka H, ​​Shiohira Y, Uezu Y i wsp. Zespół metaboliczny i przewlekła choroba nerek na Okinawie w Japonii. Kidney Int 2006; 69 (2): 369–374

122. Wpływ intensywnego leczenia cukrzycy na rozwój i progresję odległych powikłań cukrzycy insulinoniezależnej. Diabetes Control and Complications Trial Research Group. N Engl J Med 1993; 329 (14): 977-986

123. U.S. System danych nerkowych. USRDR 2004 Annual Data Report, Bethesda, MD, National Institute of Health, National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases. 2004

124. Uribarri J, Tuttle KR. Zaawansowane produkty końcowe glikacji i nefrotoksyczność diet wysokobiałkowych. Clin J Am Soc Nephrol 2006 1 (6): 1293-1299

125. Vanholder R i in. Przewlekła choroba nerek jako przyczyna chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Nephrol Dial Transplant 2005; 20 (6): 1048-1056

126. Warmoth L, Regalado MM, Simoni J i wsp. Palenie papierosów zwiększa wydalanie albumin z moczem, co jest czynnikiem ryzyka spadku współczynnika przesączania kłębuszkowego w nadciśnieniu pierwotnym. Am J Med Sci 2005; 330 (3): 111-119

127. Weiner DE, Tighiouart H, Levey AS i in. Najniższe skurczowe ciśnienie krwi jest związane z udarem w 3. do 4. stadium przewlekłej choroby nerek. J Am Soc Nephrol 2007; 18 (3): 960–966

128. Wesson DE, Nathan T, Rose T, Simoni J, Tran RM. Białko pokarmowe indukuje uszkodzenie nerek, w którym pośredniczy endotelina, poprzez zwiększoną produkcję wewnętrznego kwasu. Kidney Int 2007 71 (3): 210-221

129. Williams B, Poulter NR, Brown MJ i in. Brytyjskie Towarzystwo ds. Nadciśnienia. Wytyczne dotyczące leczenia nadciśnienia tętniczego: raport czwartej grupy roboczej British Hypertension Society, 2004-BHS IV. J Hum Hypertens 2004; 18 (3): 139–185

130. Xue JL, Ma JZ, Louis TA, Collins AJ. Prognoza liczby pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek w Stanach Zjednoczonych do roku 2010. J Am Soc Nephrol 2001; 12: 2753-2758

Wytyczne kliniczne dotyczące nefrologii

Choroba kamicy moczowej

Kamica nerkowa (kamica nerkowa) to zespół charakteryzujący się tworzeniem się kamieni w nerkach i drogach moczowych, utworzonych z części składowych moczu, spowodowany zaburzeniami metabolicznymi spowodowanymi różnymi przyczynami endogennymi i / lub egzogennymi, w tym dziedzicznymi.

[efekt spoilera = "ślepy" show = "ICD-10" hide = "Minimalizuj"]

  • Więcej o kamicy moczowej

Zapalenie pęcherza

Zapalenie pęcherza - zapalenie błony śluzowej pęcherza.

ICD-10
• N30.0 Ostre zapalenie pęcherza
• N30.1 Śródmiąższowe zapalenie pęcherza (przewlekłe)
• N30.2 Inne przewlekłe zapalenie pęcherza
• N30.3 Trygonit
• N30.4 Popromienne zapalenie pęcherza moczowego
• N30.8 Inne zapalenie pęcherza
• N30.9 Zapalenie pęcherza moczowego, nieokreślone.

PRZYKŁAD FORMULOWANIA DIAGNOZY

  • Więcej o zapaleniu pęcherza

Odmiedniczkowe zapalenie nerek

Odmiedniczkowe zapalenie nerek jest nieswoistą chorobą zakaźną nerek z dominującym uszkodzeniem tkanki śródmiąższowej, układu kielichowo-miednicznego.

ICD-10
• N10 Ostre cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek
• N11 Przewlekłe cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek.

PRZYKŁAD FORMULOWANIA DIAGNOZY

  • Więcej o odmiedniczkowym zapaleniu nerek

Ostre zatrzymanie moczu

Zatrzymanie moczu (ischuria; ostre całkowite zatrzymanie moczu) - nagromadzenie moczu w pęcherzu z powodu niewydolności lub niezdolności do samodzielnego oddawania moczu.

[efekt spoilera = "ślepy" show = "ICD-10" hide = "Minimalizuj"]

  • Więcej informacji o ostrym zatrzymaniu moczu

Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek

Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek (TIN) to uszkodzenie tkanki cewkowo-śródmiąższowej nerek, spowodowane wpływem czynników zakaźnych, metabolicznych, immunologicznych, toksycznych, w obrazie klinicznym, w którym dominują funkcje kanalików.

ICD-10
• N10 Ostre cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek
• N11 Przewlekłe cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek.

  • Więcej informacji na temat cewkowo-śródmiąższowego zapalenia nerek

Przewlekłą niewydolność nerek

Przewlekła niewydolność nerek (CRF) to zespół objawów, który rozwija się w przewlekłych obustronnych chorobach nerek z powodu stopniowej nieodwracalnej śmierci nefronów i charakteryzuje się upośledzoną homeostatyczną funkcją nerek.

  • Przeczytaj więcej o przewlekłej niewydolności nerek

Ostra niewydolność nerek

Ostra niewydolność nerek (ARF) jest potencjalnie odwracalnym patologicznym zaburzeniem czynności wydalniczej nerek, które rozwija się w ciągu godzin, dni, tygodni i charakteryzuje się szybko narastającą azotemią i zaburzeniami wodno-elektrolitowymi.

ICD-10
• N17 Ostra niewydolność nerek.

PRZYKŁAD FORMULOWANIA DIAGNOZY

  • Więcej o ostrej niewydolności nerek

Kolka nerkowa

Kolka nerkowa - kolka (atak ostrych skurczów) spowodowana rozciągnięciem miedniczki nerkowej moczem z powodu naruszenia jego odpływu.

Kolka moczowodowa - kolka z lokalizacją bólu w okolicy lędźwiowej i wzdłuż moczowodu, spowodowana nagłą niedrożnością lub skurczem moczowodu, przejściem przez niego kamienia nazębnego.
Z reguły termin „kolka nerkowa” oznacza również kolkę moczowodową..
[efekt spoilera = "ślepy" show = "ICD-10" hide = "Minimalizuj"]

  • Więcej o kolce nerkowej

Przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek

Przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek (CGN) to koncepcja grupowa obejmująca choroby kłębuszków nerkowych o wspólnym, najczęściej immunologicznym mechanizmie uszkodzenia i stopniowym pogorszeniu czynności nerek wraz z rozwojem niewydolności nerek.

ICD-10
• N03 Przewlekły zespół nefrytyczny.

PRZYKŁAD DIAGNOSTYKI

  • Więcej o przewlekłym kłębuszkowym zapaleniu nerek

Ostre zapalenie kłębuszków nerkowych

Ostre zapalenie kłębuszków nerkowych (AHN) to rozlane uszkodzenie kłębuszków nerkowych, charakteryzujące się pierwszym wystąpieniem zespołu ostrego zapalenia nerek, często rozwijającym się po zakażeniu paciorkowcem lub innym zakażeniem.

[efekt spoilera = "ślepy" show = "EPIDEMIOLOGIA" hide = "Minimalizuj"]

Książki o nefrologii

W tym dziale katalogu literatury medycznej można kupić książki nefrologiczne tak znanych autorów, jak Shilov, Mukhin, Tareeva. Obecna kategoria książek jest przeznaczona dla nefrologów, lekarzy ogólnych, pediatrów, terapeutów, lekarzy rodzinnych i pokrewnych pracowników służby zdrowia. Literatura ta będzie przydatna dla studentów wyższych uczelni medycznych.

Książki nefrologiczne opisują główne zespoły kliniczne (ostra i przewlekła niewydolność nerek, nadciśnienie nerkowe, zespół nerczycowy) oraz wszystkie istotne choroby nerek - choroby nerek w wieku dziecięcym i starszym, odmiedniczkowe zapalenie nerek, amyloidozę nerkową, kamicę nerkową, choroby nerek u kobiet w ciąży, uszkodzenie nerek w choroby i nowotwory ogólnoustrojowe, metaboliczne, zakaźne, zapalenie kłębuszków nerkowych.

Na naszej stronie internetowej, książki nefrologiczne, monografie, wykłady, wytyczne krajowe można nie tylko kupować lub zamawiać, ale także porównywać według ceny, autora i innych parametrów. Odłóż wydania, tworząc listę książek do późniejszego zakupu.

Recenzje kupujących, którzy już przeczytali książki, pomogą początkującym w dokonaniu właściwego wyboru.

Prosimy nie pobierać pirackich kopii książek nefrologicznych z Internetu. Wszystkie książki są chronione prawem autorskim. Nie pozostawiaj autorów publikacji bez tantiem, a pracowników wydawców bez wynagrodzenia.

PRZEWLEKŁA CHOROBA NERKI: PODSTAWOWE ZASADY BADANIA PRZESIEWOWEGO, DIAGNOSTYKI, ZAPOBIEGANIA I PODEJŚCIA DO LECZENIA

Grupa robocza członków Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji

A.V. Smirnov (Państwowy Uniwersytet Medyczny w Petersburgu nazwany imieniem akademika I.P. Pavlova)

JEŚĆ. Shilov (IM Sechenov First Moscow State Medical University)

V.A. Dobronravov (Państwowy Uniwersytet Medyczny w Petersburgu nazwany imieniem akademika I.P. Pavlova)

I.G. Kayukov (Państwowy Uniwersytet Medyczny w Petersburgu nazwany imieniem akademika I.P. Pavlova)

W. Bobkova (IM Sechenov First Moscow State Medical University)

M.Yu. Shvetsov (IM Sechenov First Moscow State Medical University)

NA. Tsygin (Centrum Naukowe Zdrowia Dziecka Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych, Moskwa)

JESTEM. Shutov (Ulyanovsk State University)

Przewlekła choroba nerek: podstawowe zasady badań przesiewowych, diagnostyki, profilaktyki i metod leczenia.

© Zespół autorów, 2012

© „Wydawnictwo„ Levsha. St. Petersburg ”, 2012

WPROWADZENIE

Na przełomie XX i XXI wieku społeczność światowa stoi w obliczu globalnego problemu, który ma nie tylko medyczne, ale także ogromne znaczenie społeczno-ekonomiczne - pandemii przewlekłych chorób niezakaźnych, które każdego roku pochłaniają miliony ludzi i prowadzą do poważnych powikłań związanych z niepełnosprawnością i koniecznością kosztownego leczenia..

Wśród nich ważne miejsce zajmują choroby nerek ze względu na ich znaczne rozpowszechnienie w populacji, gwałtowny spadek jakości życia, wysoką śmiertelność pacjentów oraz konieczność stosowania drogich metod terapii zastępczej w fazie terminalnej - dializy i przeszczepu nerki.

Jednocześnie rozwój nauk medycznych i farmakologii u schyłku XX wieku położył podwaliny pod rozwój nowych, wysoce skutecznych i przystępnych cenowo metod profilaktyki, które mogą znacznie spowolnić postęp przewlekłej choroby nerek, zmniejszyć ryzyko powikłań i koszty leczenia. Takie podejście okazało się mieć zastosowanie u zdecydowanej większości pacjentów z patologią nerek, niezależnie od przyczyny..

Okoliczności te wymagają nowej strategii systemów opieki zdrowotnej w celu zdefiniowania i stratyfikacji ciężkości przewlekłej choroby nerek. Istnieje potrzeba opracowania prostych kryteriów i uniwersalnej klasyfikacji, które pozwolą ocenić stopień dysfunkcji nerek, rokować i jasno zaplanować określone efekty terapeutyczne. Do rozwiązywania problemów medycznych, społecznych, medycznych i ekonomicznych niezbędna jest również ogólnie przyjęta ujednolicona interpretacja ciężkości uszkodzenia nerek. Tylko na podstawie uniwersalnych podejść i wspólnej terminologii można przeprowadzić adekwatną ocenę zapadalności i chorobowości, stworzyć regionalne i krajowe rejestry pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i na tej podstawie obliczyć potrzebę odpowiednich metod leczenia, a także niezbędne koszty finansowe.

Historycznie rzecz biorąc, pierwszą próbę rozwiązania tych problemów podjęła na początku XXI wieku amerykańska National Kidney Foundation (NKF). Analiza wielu publikacji dotyczących diagnostyki i leczenia chorób nerek, prognostycznej roli szeregu wskaźników, pojęć terminologicznych stanowiło podstawę koncepcji przewlekłej choroby nerek (PChN) [National Kidney Foundation KD: Clinical Practice Guidelines for chronic Kidney disease: Evaluation, klasyfikacja i stratyfikacja. Am J Kidney Dis 2002; 39 [Suppl 1]: S1 - S266]. Następnie eksperci z European Renal Association - European Association for Dialysis and Transplantation (ERA-EDTA) [European Best Practice, 2002] i KDIGO (Kidney Disease: Improving Global Outcome) [Levey AS i in., 2005; Levey AS i in., 2010].

Do tej pory koncepcja CKD i jej klasyfikacja zyskały uznanie na całym świecie. Problem CKD od 2003 roku był wielokrotnie omawiany na różnych forach krajowych nefrologów, w związku z czym plenum Rady Towarzystwa Naukowego Nefrologów Rosji (NNR) (Moskwa, 17-18 października 2007), po szczegółowej analizie tego problemu uznało za konieczne odpowiednie zalecenia krajowe.

CZĘŚĆ I. PRZEWLEKŁA NERKA JAKO WAŻNY PROBLEM MEDYCZNY I SPOŁECZNY

Zalecenie 1.1

Wprowadzenie koncepcji PChN do praktycznej pracy krajowego systemu opieki zdrowotnej należy traktować jako ważne strategiczne podejście do redukcji śmiertelności ogólnej i sercowo-naczyniowej, zwiększenia oczekiwanej długości życia populacji, a także zmniejszenia kosztów leczenia szpitalnego powikłań dysfunkcji nerek i terapii nerkozastępczej..

Komentarz

Częstość CKD jest porównywalna z takimi chorobami społecznie znaczącymi, jak nadciśnienie i cukrzyca, a także otyłość i zespół metaboliczny. Oznaki uszkodzenia nerek i / lub spadek współczynnika przesączania kłębuszkowego są wykrywane co najmniej u co dziesiątego przedstawiciela populacji ogólnej. Jednocześnie porównywalne dane uzyskano zarówno w krajach uprzemysłowionych o wysokim standardzie życia, jak iw krajach rozwijających się o średnich i niskich dochodach (tab.1).

Wyniki badań epidemiologicznych w Rosji wykazały, że problem PChN w naszym kraju jest nie mniej dotkliwy. Objawy przewlekłej choroby nerek występują u ponad 1/3 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca; obniżoną czynność nerek obserwuje się u 36% osób powyżej 60. roku życia, u osób w wieku produkcyjnym; spadek funkcji obserwuje się w 16% przypadków, a przy chorobach układu krążenia jego częstość wzrasta do 26% [Dobronravov VA i wsp., 2004; Smirnov AV i in., 2004; Bikbov BT, Tomilina NA, 2009; Shalyagin YUD i in., 2011]. Dane te zmuszają nas do ponownego rozważenia tradycyjnego rozumienia względnej rzadkości chorób nerek w populacji i wymagają radykalnej restrukturyzacji systemu opieki nad tą kategorią pacjentów..

Tabela 1. Częstość występowania PChN na świecie według badań populacyjnych

Badanie pekińskie, 2008

Imai i in., 2007

Badanie Kinszasa, 2009

Według oficjalnych statystyk śmiertelność z powodu nerek jest stosunkowo niska. Wynika to z rozwoju metod terapii zastępczej (dializa i przeszczep nerki), a także z faktu, że powikłania sercowo-naczyniowe są bezpośrednią przyczyną zgonów pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (na etapie leczenia przed dializą i dializą). Dlatego w oficjalnych raportach bierze się pod uwagę zgony pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z powodu przyczyn sercowo-naczyniowych, a rola chorób nerek jako głównego czynnika ryzyka sercowo-naczyniowego jest pomijana..

Zmniejszenie czynności nerek, zgodnie z nowoczesnymi koncepcjami, jest niezależną i ważną przyczyną przyspieszonego rozwoju zmian patologicznych w układzie sercowo-naczyniowym. Wynika to z szeregu zaburzeń metabolicznych i hemodynamicznych, które rozwijają się u pacjentów ze zmniejszonym współczynnikiem przesączania kłębuszkowego, gdy na pierwszy plan wysuwają się niekonwencjonalne „nerkowe” czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego: albuminuria / białkomocz, ogólnoustrojowe zapalenie, stres oksydacyjny, anemia, hiperhomocysteinemia itp. inne [Smirnov AV i in., 2005].

Opieka nad pacjentami z PChN jest kosztowna. [Smirnov AV i in., 2006; Bikbov BT, Tomilina NA, 2009; Xue JL i in., 2001; Bommer J, 2002; Schiepati A, Remuzzi G, 2005]. Przede wszystkim dotyczy to wdrożenia terapii nerkozastępczej - dializy i przeszczepu nerki, która jest niezbędna dla pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, która rozwija się w wyniku różnego rodzaju nefropatii. Według przybliżonych szacunków na całym świecie na programy dializ na początku XXI wieku przeznaczano rocznie 70-75 miliardów dolarów [Xue JL i in., 2001]. W Stanach Zjednoczonych wydatki Medicare na terapię zastępczą nerki sięgają nawet 5%, w porównaniu z zaledwie 0,7% pacjentów Medicare w Stanach Zjednoczonych [USA Renal Data System, 2004].

W Rosji, według Rejestru Rosyjskiego Towarzystwa Dializ, w 2007 roku ponad 20 000 osób otrzymało różnego rodzaju terapię nerkozastępczą, a roczny wzrost liczby tych pacjentów wynosi średnio 10,5%. W naszym kraju średni wiek pacjentów leczonych nerkozastępczo to 47 lat, tj. młoda, sprawna część populacji bardzo cierpi. Dziś, pomimo pewnych postępów w rozwoju terapii nerkozastępczej w Rosji w ciągu ostatnich 10 lat, podaż ludności Federacji Rosyjskiej w tego typu leczenie pozostaje 2,5-7 razy niższa niż w krajach UE, 12 razy niższa niż w USA [Bikbov BT, Tomilina NA, 2009]. Jednocześnie nieefektywnie wykorzystuje się możliwości terapii nefroprotekcyjnej, która pozwala spowolnić progresję PChN i ustabilizować czynność nerek, a której koszty są 100 razy niższe niż w przypadku terapii nerkozastępczej..

Tak więc szybki wzrost liczby pacjentów z upośledzoną czynnością nerek nie jest wysoce wyspecjalizowanym, lecz interdyscyplinarnym problemem ogólno-medycznym o poważnych konsekwencjach społeczno-ekonomicznych [AV Smirnov, 2005; Mukhin NA, 2008; Remuzzi G i in., 2004; de Portu S i in., 2011]. Wymaga z jednej strony restrukturyzacji i wzmocnienia służby nefrologicznej - nie tylko poprzez otwieranie nowych stacji dializ i rozwój transplantologii, ale także wzmacnianie jej struktur ukierunkowanych na prowadzenie leczenia etiotropowego, patogenetycznego i nefroprotekcyjnego w celu zapobiegania schyłkowej niewydolności nerek. Z drugiej strony konieczna jest pełna integracja nefrologii i podstawowej opieki zdrowotnej oraz innych specjalności w celu prowadzenia szerokiej profilaktyki, wczesnej diagnostyki PChN, zapewnienia ciągłości leczenia i efektywnego wykorzystania dostępnych zasobów..

Koncepcja PChN, która zapewnia ujednolicenie podejść zarówno do profilaktyki, diagnostyki, jak i leczenia nefropatii o różnym charakterze, stwarza warunki do rozwiązania tych ważnych problemów zdrowotnych..

ROZDZIAŁ II. DEFINICJA, KRYTERIA DIAGNOZY I KLASYFIKACJI PRZEWLEKŁEJ CHOROBY NEREK

Zalecenie 2.1

CKD należy rozumieć jako obecność jakichkolwiek markerów związanych z uszkodzeniem nerek i utrzymujących się dłużej niż trzy miesiące, niezależnie od diagnozy nozologicznej.

Komentarz

Przez markery uszkodzenia nerek należy rozumieć wszelkie zmiany ujawnione w badaniu klinicznym i laboratoryjnym, które odzwierciedlają obecność patologicznego procesu w tkance nerkowej (tab.2).

Tabela 2. Najważniejsze cechy wskazujące na przewlekłą chorobę nerek

Trwałe zmiany w osadzie moczu

Erytrocyturia (krwiomocz), cylindruria, leukocyturia (ropomocz)

Zmiany w składzie elektrolitów krwi i moczu

Zmiany stężenia elektrolitów w surowicy i moczu, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej itp. (W tym charakterystyczne dla „zespołu dysfunkcji kanalików”, zespołu Fanconiego, kwasicy kanalikowej nerkowej, zespołów Barttera i Gitelmana, moczówki prostej nefrogennej itp.)

Zmiany w nerkach według danych metod badań radiacyjnych

Nieprawidłowości w rozwoju nerek, torbiele, wodonercze, zmiany wielkości nerek itp..

Zmiany patomorfologiczne w tkance nerek stwierdzone podczas nefrobiopsji dożylnej

Oznaki aktywnego nieodwracalnego uszkodzenia struktur nerkowych, specyficzne dla każdej przewlekłej choroby nerek i uniwersalne markery stwardnienia rozsianego, wskazujące na „chronizację” procesu

Trwały spadek szybkości przesączania kłębuszkowego poniżej 60 ml / min / 1,73 m2

Wskazuje na obecność PChN nawet przy braku podwyższonej albuminurii / białkomoczu i innych markerów uszkodzenia nerek

Kryterium pogorszenia czynności nerek jest poziom współczynnika przesączania kłębuszkowego standaryzowany dla powierzchni ciała poniżej normy, tj. poniżej 90 ml / min / 1,73 m 2.

Wskaźnik GFR w zakresie 60–89 ml / min / 1,73 m 2 uważa się za początkowy lub nieznaczny spadek. W celu ustalenia PChN w tym przypadku konieczna jest również obecność markerów uszkodzenia nerek. W przypadku ich braku CKD nie jest diagnozowana. Dla osób w wieku 65 lat i starszych jest to wariant normy wieku. Osoby młodsze niż ten wiek są uważane za obarczone dużym ryzykiem rozwoju PChN, zaleca się monitorowanie stanu nerek przynajmniej raz w roku, aktywna profilaktyka PChN.

Jeśli GFR jest poniżej 60–89 ml / min / 1,73 m 2, CKD stwierdza się nawet przy braku jakichkolwiek markerów uszkodzenia nerek.

Ograniczenie 3-miesięczne (kryterium „oporności”) zostało wybrane jako tymczasowy parametr do określenia CKD, ponieważ w tych kategoriach ostre warianty rozwoju dysfunkcji nerek z reguły prowadzą do wyzdrowienia lub prowadzą do oczywistych klinicznych i morfologicznych objawów przewlekłości procesu.

PChN jest koncepcją ponadranozologiczną, a jednocześnie nie jest formalnym połączeniem przewlekłych chorób nerek o różnym charakterze w jedną dużą amorficzną grupę, zastępującą zasadę etiologiczną. Koncepcja PChN z jednej strony odzwierciedla występowanie wspólnych czynników ryzyka rozwoju i progresji nefropatii, uniwersalnych mechanizmów powstawania nefrosklerozy i wynikających z nich metod profilaktyki pierwotnej i wtórnej, a także występowanie wspólnego wyniku - schyłkowej niewydolności nerek..

Należy podkreślić, że koncepcja PChN nie zmienia nozologicznego podejścia do diagnostyki chorób nerek. Konieczne jest zidentyfikowanie konkretnej przyczyny (lub przyczyn) rozwoju uszkodzenia nerek w celu ustalenia diagnozy nozologicznej i jak najwcześniejszego przepisania odpowiedniej terapii etiotropowej i patogenetycznej. Jednocześnie koncepcja PChN w różnych postaciach nozologicznych jest uniwersalnym narzędziem służącym do określania stopnia dysfunkcji, obliczania ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek i powikłań sercowo-naczyniowych, planowania i oceny skuteczności leczenia nefroprotekcyjnego, przygotowywania i rozpoczynania terapii nerkozastępczej..

Zalecenie 2.2

CKD należy zdiagnozować na podstawie następujących kryteriów:

1) identyfikację wszelkich klinicznych markerów uszkodzenia nerek potwierdzonych w okresie co najmniej 3 miesięcy;

2) obecność markerów nieodwracalnych zmian strukturalnych narządu, zidentyfikowanych jednorazowo podczas śródmiąższowego badania morfologicznego narządu lub podczas jego wizualizacji;

3) zmniejszenie szybkości przesączania kłębuszkowego (GFR) 2, które utrzymuje się przez trzy lub więcej miesięcy, niezależnie od obecności innych objawów uszkodzenia nerek.

Komentarz

Rozpoznanie PChN może opierać się na identyfikacji wszelkich morfologicznych i klinicznych markerów uszkodzenia nerek, w zależności od sytuacji klinicznej. Aby zdiagnozować CKD, zaleca się stosowanie następującego algorytmu..

Z definicji do rozpoznania PChN wymagane jest potwierdzenie obecności markerów uszkodzenia nerek poprzez powtarzane badania przez co najmniej 3 miesiące. Taki sam odstęp jest wymagany, aby potwierdzić spadek GFR51 Cr-EDTA (kwas etylenodiaminotetraoctowy), 99m TcDTPA (kwas dietylenotriaminopentaoctowy), 125I-jotalamat lub joheksol, które są wstrzykiwane do krwi. Pozostają „złotym standardem” pomiaru GFR, ale złożoność techniczna i pracochłonność, konieczność wprowadzenia obcej substancji do krwi oraz wysoki koszt ograniczają ich użycie. Obecnie znajdują zastosowanie w badaniach naukowych, a także w sytuacjach klinicznych, gdy wymagane jest jak najdokładniejsze oznaczenie GFR, np. Podczas oceny czynności nerek w trakcie chemioterapii lub u potencjalnego pokrewnego dawcy. Metody radioizotopowe do badania GFR pozwalają na odrębną ocenę stanu czynnościowego prawej i lewej nerki, co ma znaczenie w chorobach z jednostronnym uszkodzeniem, niektórych anomalii nerek itp. Metody rozliczeniowe do badania GFR przy użyciu substancji egzogennych są standardem dla weryfikacji dokładności wszystkich innych metod..

Oszacowanie GFR na podstawie klirensu endogennej substancji, kreatyniny, która w naturalny sposób przedostaje się do krwiobiegu podczas samoodnawiania się tkanki mięśniowej w mniej więcej stałym tempie, jest wygodniejsze, choć mniej dokładne, niż usuwanie substancji egzogennych. Wykonywany jest test Reberga-Tareeva polegający na pobraniu moczu w ciągu 24 h. Określana jest dzienna objętość moczu, stężenie kreatyniny w moczu dobowym oraz we krwi pobranej po zakończeniu badania. GFR oblicza się według następującego wzoru.

Wzór do oceny GFR na podstawie klirensu kreatyniny (w teście Reberga-Tareeva):

gdzie V jest objętością moczu zbieranego dziennie, ml; UCr to stężenie kreatyniny w codziennym moczu; SCr - stężenie kreatyniny w surowicy krwi pobrane na koniec próbki.

Uzyskany wynik należy wystandaryzować dla powierzchni ciała pacjenta, którą można obliczyć za pomocą wzorów Dubois lub Heikok.

Standaryzacja GFR na powierzchnię ciała pacjenta (Sciało):

ZnacznikUwagi