Rak jasnokomórkowy nerkowokomórkowy: leczenie, diagnostyka, rokowanie

W ciągu ostatniego stulecia rak nerki zmienił kilka nazw: nadnerczak, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy. Dziś jego oficjalna nazwa to rak nerkowokomórkowy, a jednym z jego typów morfologicznych jest wariant jasnokomórkowy, który występuje w 80 - 90% przypadków wszystkich onkologicznych patologii nerek. Rokowanie dla tego typu nowotworu zależy zarówno od stopnia złośliwości samego guza, jak i od stopnia zaawansowania choroby, a dziesięcioletnie przeżycie po usunięciu nowotworu waha się od 30 do 85%.

Definicja

We współczesnej praktyce wyróżnia się 6 wariantów histologicznych:

  1. jasnokomórkowy rak nerki;
  2. rak brodawkowaty typu 1 i 2 (do 15%);
  3. chromofobowy (do 5%);
  4. z kanałów zbiorczych (mniej niż 2%);
  5. rdzeniasty (do 2%);
  6. niesklasyfikowane.

Każdy nowotwór złośliwy różni się od normalnych komórek zmianami genetycznymi: albo zwiększa się liczba i aktywność genów, które przyspieszają wzrost i rozmnażanie komórek, albo geny, które zapobiegają rozwojowi guza, są tracone. W przypadku jasnokomórkowego raka nerki najczęściej dochodzi do utraty krótkiego ramienia chromosomu 3 (proces ten nazywa się delecją), rzadziej - 6 i 9.

Jak sama nazwa wskazuje, złośliwy nowotwór składa się z komórek z lekką cytoplazmą. W przypadku konwencjonalnego barwienia kombinacją hematoksyliny i eozyny ich cytoplazma staje się różowo-czerwona (ten kolor nazywa się eozynofilem).

Przed pojawieniem się przerzutów rak jest pojedynczym węzłem z wyraźnymi granicami (często tworzy się pseudokapsułka), żółtym (z powodu wysokiego poziomu cholesterolu i innych lipidów). Wewnątrz można znaleźć zwapnienia, cysty, krwotoki.

W wariancie jasnokomórkowym przerzuty występują częściej niż w pozostałych - 70-80% wszystkich przerzutowych raków nerki jest reprezentowanych przez tę konkretną postać. Oprócz regionalnych węzłów chłonnych możliwe są przerzuty do kości, płuc, wątroby.

Stopień złośliwości

Klasyfikacja według poziomu zróżnicowania to opis cech odróżniających komórki rakowe od normalnych. Im silniejsze zmiany, tym bardziej agresywny guz.

  • G1 - jądra są małe, okrągłe, chromatyna (nagromadzenie DNA, RNA i białek) jest gęsta;
  • G2 - jądra komórkowe są lekko powiększone, kształt lekko nieregularny, chromatyna drobno rozproszona;
  • G3 - jądra są okrągłe lub owalne, nierówne kontury, gruba chromatyna;
  • G4 - jądra są duże, klapowane, o różnych dziwnych kształtach, grudkowata chromatyna.

G1 występuje u 10-15% chorych, G2 u 35-55%, G3 u 25-35%, G4 u 5-15%.

Manifestacje

Obraz kliniczny raka jasnokomórkowego nie różni się od innych wariantów nerkowokomórkowych. Klasyczna triada objawów obejmuje krew w moczu (gruby krwiomocz), ból w dolnej lub górnej części pleców oraz wyczuwalny dotyk. Ale teraz takie objawy są rzadkie, ponieważ zwykle onkologię nerek rozpoznaje się na bezobjawowym etapie za pomocą profilaktycznego USG.

Znaki nadnerczy (nadnerczowe)

Zespół ucisku żyły głównej dolnej - występuje, gdy guz ściska lub zakrzepuje duże naczynie, które zbiera krew z dolnej części ciała, obrzęk nóg. Jego objawy: pękający ból kończyn dolnych i inne objawy zakrzepicy żył głębokich; rozszerzenie żył odpiszczelowych brzucha, żylaki powrózka nasiennego.

Nadciśnienie tętnicze - występuje u około 15% pacjentów.

Zespół paraneoplastyczny

Zmiany spowodowane wzrostem guza:

  • wycieńczenie do kacheksji (wyczerpanie);
  • wysoka temperatura;
  • zwiększona szybkość sedymentacji erytrocytów (ESR);
  • niedokrwistość;
  • zwiększony poziom wapnia we krwi;
  • wzrost liczby elementów komórkowych krwi (czerwienica);
  • dysfunkcja wątroby.

Po pojawieniu się przerzutów łączą się oznaki uszkodzenia kości (patologiczne złamania, ból) i płuc (krwioplucie), a także innych narządów.

Diagnostyka

Metody wykrywania raka jasnokomórkowego nie różnią się od innych typów raka nerki.

  • anamneza i dane z badań;
  • Ultradźwięki są obecnie główną metodą;
  • Tomografia komputerowa z kontrastem - pozwala wykryć nie tylko sam nowotwór, ale także odległe przerzuty;
  • MRI - wykonywane, gdy tomografia komputerowa z kontrastem jest z jakiegoś powodu niemożliwa;
  • ogólna analiza moczu - w celu zidentyfikowania śladów krwi;
  • kliniczne badanie krwi - pozwala wykryć anemię lub odwrotnie, wzrost liczby czerwonych krwinek;
  • biochemiczne badanie krwi - w celu identyfikacji charakterystycznych zmian w składzie surowicy.

Lekarz wyciąga wnioski diagnostyczne na podstawie wyników kompleksowych badań, uwzględniając charakterystyczne zmiany.

Leczenie

Podejścia do leczenia jasnokomórkowego raka nerkowokomórkowego nerki zasadniczo niewiele różnią się od leczenia wszelkich nowotworów złośliwych..

Jeśli możliwe jest natychmiastowe usunięcie całego raka, wykonywana jest operacja. Jego objętość zależy od częstości występowania nowotworu: przy małych rozmiarach wykonuje się resekcję (częściowe usunięcie) nerki, przy rozległym procesie, w razie potrzeby usuwa się cały narząd wraz z regionalnymi węzłami chłonnymi. W tym przypadku nie przeprowadza się dodatkowej terapii - w przypadku raka zlokalizowanego i miejscowo zaawansowanego ani lek, ani radioterapia nie zwiększają przeżycia. Prawdopodobieństwo wznowy miejscowej po radykalnej nefrektomii nie przekracza 2%, ale prawdopodobieństwo wykrycia przerzutów (niewykrywalnych w momencie operacji) sięga 20%.

W przypadku przerzutów, w niektórych przypadkach zaleca się również interwencję chirurgiczną, która jest konieczna w celu zmniejszenia obciążenia guza poprzez czysto mechaniczne usunięcie większości nieprawidłowej tkanki. Obecnie uważa się, że paliatywna nefrektomia poprawia przeżycie w przypadku obecności nie więcej niż 3 czynników ryzyka niekorzystnego rokowania (więcej szczegółów w ostatnim rozdziale).

Radioterapię zaawansowanego raka nerki stosuje się tylko w przypadku przerzutów do kości - radioterapia zmniejsza ból.

Jeśli możliwe jest usunięcie przerzutów, wykonywana jest operacja. Jednak w przypadku przerzutów do płuc objętość interwencji jest dość duża, a biorąc pod uwagę, że głównie osoby starsze chorują, radykalne usunięcie przerzutów (torakotomia i resekcja płuc) nie zawsze jest możliwe. W takim przypadku można zastosować metody małoinwazyjne - kriodestrukcję, ablację prądem o częstotliwości radiowej, ale na razie są one badane i nie ma jasnych kryteriów ich rekomendacji..

Terapia lekowa pozostaje głównym sposobem leczenia rozsianego (zaawansowanego) raka.

Tradycyjnie standardem była immunoterapia: stosowanie leków alfa-interferon i interleukina - 2, jednak wyniki immunoterapii w jasnokomórkowym raku nerki są rozczarowujące: obiektywna skuteczność notuje się nie więcej niż 10-15%, średnia długość życia nie przekracza 12 miesięcy, wskaźnik przeżycia pięcioletniego - pięć%.

W ostatnich latach nacisk położono na terapię celowaną: leki, które oddziałują z określonymi genami lub białkami komórek nowotworowych, wybiórczo hamując aktywność wzrostu guza.

Do chwili obecnej zatwierdzony do użytku klinicznego:

  • bevacizumbab (nazwa handlowa Avastin);
  • sorafenib (Nexavar);
  • sunitynib (Sutent);
  • pazopanib (Votrient);
  • temsyrolimus (Torizel);
  • ewerolimus (Afinitor);
  • aksytynib (Inlita);
  • Lenwatinib (Lenvima);
  • niwolumab (Opdivo).

Fundusze te są wykorzystywane zarówno niezależnie, jak iw połączeniu z preparatami interferonu i inteleukiny. Lekarz zaleca określone schematy leczenia w oparciu o stan pacjenta i kombinację czynników prognostycznych.

Prognoza

Rokowanie w przypadku jasnokomórkowego raka nerki zależy od stopnia złośliwości, rozpowszechnienia procesu patologicznego i stanu organizmu pacjenta.

Ogólny stan pacjenta ocenia się według skali Karnovsky'ego.

  • 100% - brak dolegliwości i objawów;
  • 90% - chory jest aktywny w normie dziennej, pojawiają się drobne dolegliwości;
  • 80% - objawy są umiarkowanie wyrażone, do normalnej aktywności wymagane są dodatkowe wysiłki;
  • 70% - samoobsługa jest możliwa, praca nie;
  • 60% - w większym stopniu pacjent służy sobie, ale czasami potrzebna jest pomoc;
  • 50% często potrzebuje pomocy, w tym opieki medycznej;
  • 40% - chory wymaga specjalnej opieki i specjalistycznej pomocy, przeważnie leży w łóżku;
  • 30% jest przykutych do łóżka;
  • 20% - ciężkie objawy choroby, w warunkach szpitalnych konieczna jest terapia wspomagająca;
  • 10% szybki postęp choroby, stadium końcowe.

Czynniki pogarszające rokowanie w przypadku raka rozsianego (zaawansowanego).

  1. 10 mg / dl (2,5 mmol / l);
  2. od rozpoznania do konieczności leczenia systemowego minął niespełna rok.

Dzięki połączeniu tych wskaźników pacjenci z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym są podzieleni na grupy.

  1. Korzystne rokowanie. Nie ma czynników ryzyka, średnia długość życia to około 30 miesięcy. wskaźnik przeżycia dwuletniego 75%.
  2. Pośredni. Nie więcej niż 2 czynniki ryzyka, średnia długość życia około 14 miesięcy, dwuletni wskaźnik przeżycia 53%.
  3. Niekorzystny. Istnieją 3 lub więcej czynników ryzyka, oczekiwana długość życia wynosi około 6 miesięcy, wskaźnik przeżycia dwuletniego wynosi 7%.

Jeśli mówimy o przeżywalności pięcioletniej, to u chorych na niezaawansowanego raka nerki jest to około 90%, z procesem uogólnionym - mniej niż 13%.

Rak jasnokomórkowy nerki

Rak jasnokomórkowy nerki to rak, który atakuje nerki. Dalsze przerzuty rozprzestrzeniają się na nadnercza, limfę, płuca, mózg. Ma wysoki poziom przerzutów, rozwija się szybko, dlatego trudno go leczyć.

Rak nadnerczy może wystąpić na tle zaburzeń równowagi hormonalnej, z powodu dziedziczności, złych nawyków, po usunięciu macicy lub w przypadku przewlekłej choroby nerek. Zgodnie z międzynarodową klasyfikacją chorób ma kod ICD-10 C64.

Następnie dowiemy się, jakie są cechy tego typu onkologii, jakie objawy są charakterystyczne dla przebiegu choroby oraz dowiemy się, jak leczy się raka jasnokomórkowego.

Cechy rozwoju raka nadnerczy

Istotą choroby jest pojawienie się guza w korze. Komórka rakowa przybiera wielokątny kształt - łącząc się w grupy, tworzą zraziki, pojawia się guz. Mechanizm powstawania nowotworu jest złożony - to nie tylko komórki zmienione genetycznie, muszą działać na nie czynniki negatywne, aby rozwijała się onkologia. Predyspozycje genetyczne są jedną z najczęstszych przyczyn raka nadnerczy..

Przyspieszone przerzuty tego typu onkologii są związane ze sposobem rozprzestrzeniania się dotkniętych komórek. W przypadku raka nerkowokomórkowego charakterystyczna limfogenna i hematogenna metoda przerzutów. Przerzuty limfogenne są związane z rozprzestrzenianiem się guzów nowotworowych przez limfę, krwiotwórczą przez krew przez naczynia krwionośne.

Aby uniknąć przenośnej drogi do rozprzestrzeniania się przerzutów, biopsja nerki jest zabroniona w raku jasnokomórkowym. Sposób przenoszenia implantacji nie jest typowy dla onkologii nerek.

Dalszy wzrost skuteczności leczenia raka nerki jest związany z opracowaniem szczepionki przeciwnowotworowej. Zasada działania jest podobna do działania każdej szczepionki przeciwwirusowej - odpowiedź immunologiczna na antygen. Istnieje wiele teorii wyjaśniających, dlaczego nowotwór złośliwy nie reaguje na antygen - jest to zdolność do wywoływania immunosupresji lub niskiego poziomu immunogenności. Leki immunologiczne są oparte na allogenicznych zmodyfikowanych i niezmodyfikowanych komórkach nowotworowych.

Pomimo nieudanych prób stworzenia skutecznej szczepionki, wszystkie instytuty onkologiczne nadal pracują nad swoistą immunoterapią.

Rodzaje onkologii komórek nerek

Rak nerkowokomórkowy na liście częstości występowania raka znajduje się poza pierwszą dziesiątką. Jest to rzadki typ raka, którego przyczyna nie została ustalona. Uważa się, że rozwój guzów nerek wywołuje otyłość i palenie.

Według histologii rak nerkowokomórkowy to:

  • Chromofobiczny. Odnosi się do rodzaju raka z korzystnym rokowaniem. Łatwo jest zidentyfikować, wystarczy badanie histologiczne.
  • Rak zbiorczy. Rozwija się z nabłonka przewodów zbiorczych, wykazuje dynamikę rocznego wzrostu odsetka zachorowalności wśród osób starszych.
  • Oncocytic. Wykryto tylko u 2-5% pacjentów z rakiem nerki.
  • Łuskowaty. Zaczyna się od miedniczki nerkowej i moczowodu, 10% pacjentów jest chorych.
  • Hipernephroid lub Clear Cell.

Ostatni typ jest najbardziej powszechny. Rak jasnokomórkowy rozpoznaje się w 60-70% przypadków. Choroba dotyka mężczyzn i kobiety powyżej 40 roku życia. Statystyczny szczyt raka nadnerczy występuje w wieku 60-70 lat. Należy zauważyć, że przedstawiciele silniejszej płci częściej niż kobiety cierpią na tę postać raka, ale odsetek wyzdrowień wśród nich jest wyższy..

Klasyfikacja raka nerki

Rak nerkowokomórkowy jest klasyfikowany według skali T i stopnia zaawansowania. Są to najczęściej stosowane metody określania stadium rozwoju choroby. Klasyfikacja TNM raka nerki wykorzystuje trzy kryteria oceny guza i przerzutów.

Kryterium T jest odpowiedzialne za wielkość guza:

  • Tx - guz nie jest wykrywany ze względu na niewielkie rozmiary, nie można go wykryć żadną metodą znaną medycynie.
  • TO - pacjent jest zdrowy, w nerce nie stwierdzono guza.
  • T1 ma dwa podtypy. T1a - gdy wielkość guza nie przekracza 4 cm, a T1b - wielkość formacji waha się w przedziale 4-7 cm.
  • T2 - guz jest również podzielony na dwa typy. T2a - powstanie 7-10 cm i T2b - guz większy niż 10 cm.
  • T3 - formacja rozprzestrzenia się poza granice narządu, rośnie w duże żyły, przechodzi do nadnerczy. Podzielony na podtypy.
  • T4 - guz rozciąga się poza powięź Geroty.

Kryterium N wskazuje liczbę przerzutów w pobliskich węzłach chłonnych.

Ocena jest podobna do kryterium T.

  • Nx - nie ma wystarczających danych do oceny przerzutów;
  • N0 - przerzuty nie dotyczą regionalnych węzłów chłonnych;
  • N1 - w jednym węźle chłonnym występują przerzuty;
  • N2 - przerzuty w dwóch lub więcej węzłach.

Kryterium M wskazuje na obecność odległych przerzutów w organizmie. Typowanie jest wykonywane przez specjalistę, na podstawie analizy badań i dodaje tabelę, w której odnotowuje najbardziej odpowiedni przypadek. Patologia rozróżnia również klasyfikację pTNM, identyczną ze zwykłą klasyczną klasyfikacją TNM..

Rak jest klasyfikowany według stadium. Istnieją 4 etapy rozwoju raka nerkowokomórkowego. Jeśli guz osiągnie rozmiar III lub IV stadium - trudno jest przezwyciężyć raka jasnokomórkowego.

Klasyfikacja histologiczna służy do oceny stopnia zróżnicowania guza, gdzie:

  • GX - nie można określić zróżnicowania guza;
  • G1 - wysoki poziom zróżnicowania, ale niski stopień złośliwości formacji;
  • G2 - średni stopień zróżnicowania w połączeniu z niskim stopniem złośliwości;
  • G3 - niski poziom zróżnicowania, wysoki - złośliwość;
  • G4 - choroba niezróżnicowana; wysoka złośliwość.

Im wyższy poziom różnicowania, tym większa różnica między komórkami nowotworowymi a zdrowymi.

Pierwsze oznaki jasnokomórkowego raka nerki

W początkowej fazie rozwoju raka nerki trudno jest wykryć obecność onkologii. Większość guzów jest odkrywana przypadkowo, kiedy pacjent przechodzi rutynowe badanie lub zajmuje się diagnostyką chorób układu moczowo-płciowego lub wydalniczego. Bezobjawowy rak nerki jest charakterystyczny dla I i II stadium choroby. Na III etapie zaczynają pojawiać się pierwsze objawy o charakterze ogólnym lub zbliżonym do objawów choroby nerek.

Klasyczne objawy raka nerki to:

  • Makroskopowy krwiomocz. Często występuje u pacjentów z ostrym lub przewlekłym zapaleniem pęcherza, odmiedniczkowym zapaleniem nerek i innymi chorobami nerek. W przypadku guza oddawanie moczu jest czasami mieszane z zakrzepami krwi.
  • Ból w okolicy nerki.
  • Obecność wyczuwalnej masy.
  • Obrzęk kończyn.

Ponadto pacjent martwi się o ogólne objawy:

  • wzrost temperatury do 37 stopni;
  • niedokrwistość;
  • zaburzenie wątroby;
  • nieuzasadniona utrata wagi.

We krwi pacjenta stwierdza się spadek poziomu erytrocytów, hiperkalcemię, uszkodzenie nerwów obwodowych o etiologii niezapalnej.

Z zaniedbaniem choroby i przerzutów pacjent:

  • podwyższone ciśnienie krwi;
  • bladość skóry;
  • dysfunkcja wątroby;
  • uderzenia;
  • nierozsądny kaszel, czasami zmieszany z krwią.

Zdarza się, że w ostatnich stadiach, gdy przerzuty dostają się do płuc, rozwija się drobnokomórkowy rak płuca. W ten sposób okazuje się, że człowiek leczy jeden rodzaj raka i zapada na nową chorobę..

Bez pełnego badania nawet doświadczony lekarz nie może potwierdzić ani zaprzeczyć rozpoznaniu..

Metody diagnostyczne raka jasnokomórkowego

U pacjentów z podejrzeniem raka nerki bada się krew, w tym celu stosuje się mikropreparat. Pacjenci oddają mocz, wykonują USG, RTG, tomografię komputerową, nefroskopijność. Im bardziej zaawansowana postać raka, tym więcej procedur diagnostycznych będziesz musiał przejść.

Do postawienia diagnozy ważne jest biochemiczne badanie krwi. W przypadku guza nerki spada poziom białka i albuminy we krwi. Wynika to z faktu, że podczas wzrostu guz wykorzystuje białko jako materiał budulcowy. Wręcz przeciwnie, mocznik jest wyższy niż normalnie. Analiza wykaże pogorszenie funkcjonowania nerek i wątroby, co jest typowe dla onkologii nerek. Ponadto wzrasta fosfataza alkaliczna - oznaka przerzutów.

W niektórych przypadkach w klinikach onkologicznych diagnostykę przeprowadza się za pomocą PET-CT. Jest to najdokładniejsza metoda określania lokalizacji guza i przerzutów. Chirurg onkolog na podstawie uzyskanych danych usuwa tylko dotkniętą część narządu, nie dotykając jego zdrowej części. Jest to szczególnie ważne, jeśli chcesz zachować narząd. Następnie omówimy najpopularniejsze metody badawcze..

USG nerek i pęcherza - bezbolesna metoda wykrywania guzów

Ultradźwięki to niedroga metoda diagnostyczna do wykrywania chorób nerek. W przypadku podejrzenia raka pacjent jest kierowany na badanie USG w celu sprawdzenia obecności guzów lub innych nowotworów.

Przed USG należy zażywać leki zawierające symetykon, dimetikon, domperidon lub jakikolwiek lek obniżający poziom gazów w organizmie. W przypadku wzdęcia wynik diagnostyczny może być niedokładny. Badanie nerek przeprowadza się rano na czczo. Jeśli dodatkowo badany jest pęcherz, przed zabiegiem wypija się kilka szklanek dowolnego płynu, ale lepiej jest pić zwykłą wodę.

Badanie nie ma przeciwwskazań, skutków ubocznych, można to robić wielokrotnie, co pozwala zobaczyć dynamikę rozwoju choroby. Każda patologia jest widoczna na ultrasonograficznym aparacie diagnostycznym. Skierowanie jest przepisywane przez lekarza prowadzącego. Podczas przeprowadzania USG bada się nerki i nadnercza, określa się rozmiar, lokalizację, kontury i wizualizację narządu. Na koniec lekarz USG podaje wniosek.

Nefroskopijność jest jednym ze sposobów wykrywania raka nerki

Małoinwazyjna metoda badawcza polegająca na dożylnym podaniu izotopu do organizmu pacjenta. To specjalny lek, który działa jako kontrast. Wprowadza się do organizmu na 4 godziny przed zabiegiem. Od momentu dożylnego podania leku do rozpoczęcia diagnozy należy pić dużo płynów, a następnie opróżnić pęcherz. Po 4 godzinach specjalna kamera gamma rejestruje obraz narządu i dostarcza komputerowi bardzo precyzyjny wynik.

Powstały scyntygram pozwala lekarzowi określić:

  • zakłócenie normalnego funkcjonowania nerek;
  • wrodzone patologie;
  • anomalie rozwojowe narządów;
  • obecność przerzutów w układzie moczowo-płciowym;
  • cysty, guzy, blizny;
  • skuteczność interwencji chirurgicznej;
  • udział nerki w procesie filtracji krwi;
  • ogniska zapalenia i inne problemy.

Dynamiczna nefroskopijność jest odpowiednia dla dorosłych i dzieci. Zabieg wykonywany jest u kobiet w ciąży, jeśli korzyści dla matki przeważają nad szkodą dla płodu. W przypadku kobiet karmiących piersią zaleca się przerwanie karmienia do całkowitego usunięcia izotopu z organizmu. Diagnostyka przeprowadzana jest w klinikach medycyny nuklearnej, centrach medycznych, szpitalach miejskich, o ile jest dostępny sprzęt. Po tym badaniu nie ma żadnych komplikacji, osoba może natychmiast wrócić do domu, po potwierdzeniu i ustaleniu etapu.

Jak zaczyna się leczenie raka jasnokomórkowego??

Jeszcze 10 lat temu raka nerki leczono tylko operacyjnie. Radykalna nefrektomia jest przestarzałą metodą leczenia, obecnie jest rzadko stosowana, gdy rozmiar guza przekracza 4-7 cm. Dzieje się tak na I i II etapie rozwoju raka nerkowokomórkowego. Technika polega na całkowitym usunięciu nerki i nadnerczy dotkniętych guzem. Niektórzy lekarze uważają, że usunięcie nadnercza jest niewłaściwe, jeśli tomografia komputerowa jest normalna przed operacją. Oprócz guza radykalna nefrektomia usuwa skrzepy krwi z żyły dolnej, węzłów chłonnych i torebki tłuszczowej.

W ciężkim krwiomoczu, podczas usuwania przerzutów do kości przed operacją, wskazana jest embolizacja guza. Podczas zabiegu embolizacji największe naczynie prowadzące do guza zostaje zablokowane substancją leczniczą. Manipulacja zmniejsza ryzyko dużej utraty krwi.

Czasami istnieją przeciwwskazania do usunięcia nerki:

  • złośliwe uszkodzenie obu nerek;
  • przerzuty do głównego mózgu, wątroby, płuc;
  • choroby układu sercowo-naczyniowego, które nie pozwalają na przeniesienie znieczulenia;
  • przewlekłe choroby drugiej nerki.

W przypadku radykalnej nefrektomii praktykowana jest również terapia oszczędzająca narządy, gdy lekarze usuwają tylko guz. Występowanie nawrotów uzależnione jest od wielkości usuniętego guza. Pacjenci poddani zabiegowi oszczędzającemu nerki są monitorowani.

Korzyści z laparoskopii w porównaniu z operacją otwartą

Laparoskopia to alternatywny i nowoczesny sposób wykonywania operacji. Wady - podczas laparoskopowej resekcji nerki może wzrosnąć ryzyko niedokrwienia tkanki nerkowej. Taka chirurgiczna metoda przeprowadzania zabiegów chirurgicznych zmniejsza uraz, zmniejsza poziom bólu po zabiegu, daje najlepszy efekt kosmetyczny, skraca okres rehabilitacji, czas przebywania pacjentów w szpitalu.

Podczas laparoskopii chirurg wykonuje nacięcie, do ciała pacjenta mocuje się laparoskop, którym wykonywana jest operacja.

Opisano szereg metod przeprowadzania operacji zamkniętych - metodę embolizacji i ekspozycji na fale radiowe. W pierwszym przypadku dochodzi do zaciśnięcia tętnicy centralnej zasilającej guz, po czym następuje naturalna śmierć tkanki z powodu zaprzestania dostarczania niezbędnych mikroelementów do guza.

Drugą metodą laparoskopową jest ablacja prądem o częstotliwości radiowej. Określona część guza jest wystawiona na działanie temperatury 50-100 stopni. Powstaje przy użyciu fal radiowych o wysokiej częstotliwości. Elektroda zabija komórki nowotworowe, wokół których tworzy się martwica. Po 4 tygodniach nekrotyczna tkanka rozpuszcza się, w miejscu guza tworzy się blizna.

Immunoterapia jest skuteczną pooperacyjną metodą kontroli raka

Chemioterapia i radioterapia to nieskuteczne metody leczenia raka nerki. Jedynym sposobem powstrzymania rozprzestrzeniania się choroby i poprawienia rokowań dotyczących przeżycia jest przyjmowanie interferonów. Immunoterapia, podobnie jak metody wymienione powyżej, nie zadziała, jeśli zaniedbuje się raka nerki. Aby leczenie farmakologiczne przyniosło wynik, konieczne jest, aby u pacjenta zdiagnozowano raka na początkowym etapie, guz nie przekracza 4 cm, przerzuty znajdują się wyłącznie w płucach.

Przy wyborze leku bierze się pod uwagę terapeutyczną linię leczenia oraz ryzyko dla pacjenta. Terapia systemowa może spowodować nieodwracalne szkody, osoba umrze z powodu skutków ubocznych.

Po nefrektomii, towarzyszącej terapii, pacjentom przepisuje się coroczne badanie profilaktyczne, które pomoże onkologowi zidentyfikować nawrót w czasie, śledzić funkcjonowanie nerek i zobaczyć powikłania pooperacyjne. Jeśli dana osoba ma początkowy etap raka jasnokomórkowego, wystarczy wykonać prześwietlenie klatki piersiowej 2 razy w roku. Przy średnim i wysokim poziomie rozwoju przerzutów badania wykonywane są co pół roku lub częściej. Zależy od onkologa, pacjenta, wybranych schematów leczenia.

Oporność tworzenia się nerek na systematyczne metody leczenia nie jest jeszcze powodem do odmowy poddania się chemioterapii czy radioterapii. Podczas diagnozowania raka jasnokomórkowego zaleca się terapię ogólnoustrojową w celu zatrzymania przerzutów.

Przeżycie pacjentów po nefrektomii

Usunięcie guza, immunoterapia i leczenie towarzyszące zwiększają prawdopodobieństwo wyzdrowienia z raka nerki. Pozytywne rokowanie zależy od wielu czynników:

  • etapy rozwoju raka nerkowokomórkowego;
  • choroby przewlekłe, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza, dysfunkcja nerek;
  • dziedziczność;
  • odpowiednio dobrana terapia;
  • postawa psychologiczna.

Przeżycie chorych na nowotwory w stadium T1a i T1b wynosi średnio 90% po 3 latach leczenia operacyjnego. Jeśli guz osiągnął rozmiar 4 cm lub więcej, rokowanie po usunięciu jest pozytywne, a prawdopodobieństwo, że pacjent będzie żył dłużej niż 3 lata, wynosi 80%. To wysokie wskaźniki w przypadku tak poważnej choroby..

Diagnoza raka nie jest wyrokiem. Rak jasnokomórkowy jest trudny do wyleczenia w stadium III. Następnie wraz z krwią i limfą przerzuty szybko rozprzestrzeniają się na inne narządy i trudno jest zatrzymać chorobę, nawet przy radykalnej interwencji. Prawdopodobieństwo, że pacjent będzie w stanie wyzdrowieć wynosi 20%.

W przypadku przerzutów odsetek wyzdrowień jest większy u pacjentów z chorymi płucami. Jeśli choroba przeszła do IV etapu, nie należy spodziewać się pozytywnej dynamiki, tylko 8% chorych na raka żyje dłużej niż 1 rok.

Według statystyk medycznych mężczyźni mają wyższy wskaźnik przeżywalności niż kobiety. Przedstawiciele męskiej połowy ludzkości są bardziej narażeni na wyleczenie z raka nerki. Wyjaśnienie tego, co się dzieje, tkwi w odmiennej budowie układu moczowo-płciowego płci. Wiek pacjenta nie wpływa na przeżycie.

Rak jasnokomórkowy nerki

Rak jasnokomórkowy nerki to nowotwór złośliwy, który rozwija się z nabłonka kanalików proksymalnych lub przewodów zbiorczych, w których wytwarzany jest mocz. Nowotwór charakteryzuje się pojawieniem się niekontrolowanych dzielących się komórek, które stopniowo niszczą narząd. Jak każdy inny nowotwór złośliwy, ten nowotwór jest podatny na przerzuty. Obecnie wzrasta zapadalność na raka jasnokomórkowego nerki. Mężczyźni chorują prawie dwa razy częściej niż kobiety.

  • Czynniki ryzyka
  • Obraz kliniczny
  • Diagnostyka
  • Klasyfikacja
  • Przerzut
  • Leczenie
  • Obserwacja lekarska

Czynniki ryzyka

Specjaliści identyfikują szereg schorzeń, które mogą zwiększać ryzyko rozwoju jasnokomórkowego raka nerki. Obejmują one:

  • Dziedziczna predyspozycja (obecność raka nerki u rodziców lub krewnych).
  • Zespół von Hippela-Lindaua jest chorobą genetyczną, której przejawem są guzy różnych narządów wewnętrznych, w tym nerek.
  • Nabyte czynniki - palenie, otyłość, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze itp..

Ponadto istnieją dowody naukowe, że choroba może rozwinąć się przy długotrwałym stosowaniu niektórych leków moczopędnych..

Obraz kliniczny

Rak jasnokomórkowy nerki we wczesnym stadium przebiega bezobjawowo. Często nowotwór jest przypadkowym odkryciem podczas wykonywania instrumentalnych metod diagnostycznych. W miarę rozwoju guza mogą się połączyć następujące objawy uszkodzenia tkanki nerek:

  • Krwiomocz to pojawienie się czerwonych krwinek w moczu. Przy dużej ich liczbie mocz staje się czerwonawy (kolor kawałków mięsa). Niewielka liczba czerwonych krwinek nie zmienia wyglądu moczu i jest wykrywana tylko metodami laboratoryjnymi.
  • Ból w okolicy lędźwiowej lub podbrzusza.
  • Wyczuwalna formacja w podżebrzu. Odpowiada zaawansowanej postaci raka nerki, gdy guz jest duży.

Objawy guza nadnerczowego (nadnerczowego) obejmują:

  • Żylaki (żylaki) jądra. Jest to rzadki objaw nowotworu nerki i występuje tylko u 3% pacjentów. Obecność tego objawu u pacjentów z innymi objawami raka nerki lub w obecności czynników ryzyka, lekarz powinien zachować czujność i przepisać dodatkowe badanie.
  • Zespół ucisku żyły głównej dolnej. Występuje u 50% pacjentów. Charakteryzuje się obrzękiem obu nóg, obustronnym żylakami powrózka nasiennego, pojawieniem się sieci żylnej w jamie brzusznej, zakrzepicą żył głębokich kończyn dolnych.
  • Objawowe nadciśnienie. Nerki biorą udział w utrzymaniu prawidłowego ciśnienia krwi. Zakłócenie ich funkcji powoduje nadciśnienie.

Typowe objawy wszystkich nowotworów złośliwych obejmują osłabienie, złe samopoczucie, utratę masy ciała i gorączkę..

Diagnostyka

Rozpoznanie jasnokomórkowego raka nerki rozpoczyna się od wywiadu, badania i badania palpacyjnego. Lekarz przeprowadza wywiad z pacjentem, wyjaśnia obecność dolegliwości i czynników ryzyka. Podczas badania szczególną uwagę zwraca się na objawy ucisku na żyłę główną dolną, żylaki powrózka nasiennego, badanie węzłów chłonnych, na które mogą wystąpić przerzuty.

Metody instrumentalne obejmują następujące środki diagnostyki raka:

  • Badanie ultrasonograficzne narządów zaotrzewnowych. Pozwala poznać dokładną lokalizację i rozległość raka, przerzuty do pobliskich węzłów chłonnych, zmiany nowotworowe żyły głównej dolnej.
  • Tomografia komputerowa z kontrastem. Czułość metody przekracza 95%. Umożliwia wizualizację guza i przerzutów narządów i węzłów chłonnych.
  • Rezonans magnetyczny okolicy nerek. Różni się wysoką zawartością informacji i bezpieczeństwem, nie obciąża organizmu promieniowaniem.
  • Biopsja nerki. Najczęściej stosowanymi metodami są metody przezskórne. Lekarz wykonuje nakłucie nerki, a następnie przesyła materiał do badania mikroskopowego.

Klasyfikacja

Rak nerki ma kilka klasyfikacji. Za pomocą badania histologicznego specjalista określa postać morfologiczną i stopień złośliwości (różnicowanie) guza. Rak jasnokomórkowy występuje w 70-85% złośliwych nowotworów nerek. W zależności od stopnia złośliwości rozróżnia się cztery gradacje:

  • G1. Komórki zawierają identyczne, równe jądra. Ten etap raka występuje u 10-15% wszystkich pacjentów.
  • G2. Jądra są duże i mają nieregularny kształt. Rozpoznawany jest najczęściej - u 35-50% pacjentów.
  • G3. Jądra są duże, o nieregularnym kształcie. Obserwowane u 25-35% pacjentów.
  • G4. Komórki zawierają kilka dużych jąder o nieregularnym kształcie. Zdiagnozowany u 5-15% pacjentów.

Klasyfikacja TNM obejmuje cztery stadia raka. Powstają na podstawie wielkości guza, uszkodzenia narządów wewnętrznych (kości, płuca itp.) I węzłów chłonnych. Stadium TNM raka nerki determinuje taktykę leczenia i rokowanie.

Przerzut

Przerzuty są wtórnymi ogniskami nowotworowymi, które powstają w wyniku rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych w organizmie od pierwotnej formacji. Rak jasnokomórkowy nerki może dawać przerzuty drogą krwiotwórczą i limfogenną. W pierwszym przypadku komórki nowotworowe rozprzestrzeniają się wraz z dopływem krwi do narządów wewnętrznych. Najczęściej dotyczy to płuc, mózgu i kości. Ponadto przerzuty nowotworowe mogą rozprzestrzeniać się przez naczynia limfatyczne i tworzyć wtórne ogniska w węzłach chłonnych. Przede wszystkim dotyczy to węzłów wartowniczych - pierwszych na drodze odpływu limfy.

Leczenie

Główną metodą leczenia jest metoda chirurgiczna. Istnieją następujące odmiany:

  • Resekcja nerki. Jest to usunięcie guza jasnokomórkowego. Jest to operacja oszczędzająca narządy. Wskazaniem jest obecność raka pojedynczej nerki, niewielki rozmiar guza.
  • Nefrektomia - usunięcie całej nerki. Dodatkowo usuwa się tkankę okołonerkową i regionalne węzły chłonne. Jeśli guz rozprzestrzeni się na nadnercza, zostanie usunięty wraz z nerką. Wskazaniami do usunięcia narządu są: duży rozmiar guza, rak rozprzestrzeniający się na żyłę główną dolną lub tętnicę nerkową.

Chirurgiczne leczenie raka może być wykonywane metodą otwartą i laparoskopową. Alternatywą dla powyższego leczenia jest ablacja prądem o częstotliwości radiowej i krioablacja.

Ablacja o częstotliwości radiowej (RFA) to zlokalizowane zniszczenie guza. Istotą metody jest doprowadzenie do raka nerki elektrody, która emituje fale o częstotliwości radiowej do tkanki nowotworowej. Prowadzi to do ich nagrzania i zniszczenia. Głównym zadaniem RFA jest wytworzenie w obszarze nowotworu temperatury 50-100 ° C. W takim przypadku śmierć komórek nowotworowych następuje w ciągu 4-6 minut. Wskazaniem do RFA jest mały guz o wielkości nie większej niż 4 cm zlokalizowany na obwodzie nerki. RFA jest często wykonywana u osób starszych o wysokim ryzyku operacyjnym.

Krioablacja jest również punktową metodą usuwania tkanki nowotworowej i ma takie same wskazania jak RFA. Metoda pozwala na zniszczenie jasnokomórkowego raka nerki poprzez doprowadzenie do nich specjalnych kriosond i sekwencyjne zamrażanie patologicznych tkanek. Krioablację można przeprowadzić na trzy sposoby:

  • Otwarty. Krioablacja jest wykonywana podczas operacji. Zaletami jest wysoka dokładność w niszczeniu raka i niskie prawdopodobieństwo uszkodzenia zdrowych tkanek, włókien nerwowych i naczyń krwionośnych..
  • Przezskórne. Wykonywany pod kontrolą USG. Jest to operacja bez urazów.
  • Laparoskopowa - to skuteczna interwencja chirurgiczna w leczeniu raka. Umożliwia precyzyjne pozycjonowanie kriosond, będąc mniej traumatycznym w porównaniu z metodą otwartą.

Terapia lekowa jest zwykle stosowana w przypadku rozsianego raka nerki. Stosowane są głównie leki celowane. Hamują białka i enzymy kontrolujące proces wzrostu jasnokomórkowego raka nerki. Stosuje się inhibitory kinazy tyrozynowej, przeciwciała monoklonalne, ssacze docelowe inhibitory rapamycyny.

Radioterapia jest stosowana w przypadku przerzutowego uszkodzenia kości i mózgu. Metody te nie pozwalają na radykalne leczenie przerzutów jasnokomórkowego raka nerki, ale mogą złagodzić objawy i poprawić jakość życia pacjenta..

Obserwacja lekarska

Regularny nadzór lekarski pozwala na szybkie wykrycie nawrotów raka jasnokomórkowego, przerzutów i ocenę czynności nerek. Nadzór ambulatoryjny prowadzony jest przy pomocy USG lub CT i trwa co najmniej 5 lat. Do oceny pracy nerek stosuje się laboratoryjne metody badawcze - oznaczanie poziomu kreatyniny, składu elektrolitów, współczynnika przesączania kłębuszkowego.

Leczenie i rokowanie w przypadku jasnokomórkowego raka nerki

Choroby onkologiczne układu moczowego w ostatnich latach znacznie wzrosły na całym świecie. Najbardziej rozpowszechnionym jest jasnokomórkowy rak nerki, który według ICD 10 ma kod C 64. Nazywany jest również hipernephroma. Każdego roku diagnozę tę stawia ćwierć miliona ludzi na naszej planecie, a około 100 tysięcy umiera z jej powodu..

Głównym problemem jest późne zgłaszanie się po pomoc lekarską, ze względu na to, że pierwsze etapy przebiegają bezobjawowo. Skomplikowana historia rodzinna, pojawienie się jakichkolwiek nieprzyjemnych znaków jest powodem czujności i obowiązkowego badania przesiewowego.

Cechy powstawania jasnokomórkowego raka nerki

Rak jasnokomórkowy nerki rozwija się szybko, co w późniejszych stadiach daje trudny obraz kliniczny. Pozytywne punkty: dobra odpowiedź na terapię, guz łatwo oddziela się od zdrowych tkanek, prawie nigdy nie rozprzestrzenia się na sparowany narząd, wzrost wielkości nie powoduje, że nowotwór jest bardziej agresywny.

Guz zawiera dużą ilość lipidów. To jest powód jego żółtego koloru po przecięciu, co widać na zdjęciu w podręcznikach patologii..

Czynniki etiologiczne

Przyczyny raka nie są w pełni poznane. Ale są pewne czynniki predysponujące, które najczęściej prowadzą do takiej patologii. W przypadku rozpoznania jasnokomórkowego raka nerkowokomórkowego nerki g2, takimi warunkami wstępnymi są:

  • życie w mieście niekorzystnym dla środowiska;
  • wysokie spożycie alkoholu;
  • palenie;
  • nadwaga;
  • praca w niebezpiecznej produkcji;
  • cukrzyca;
  • jedzenie fast foodów;
  • wytępienie macicy u kobiet;
  • genetyczne predyspozycje.

Etapy rozwoju

Aby lepiej wybrać leczenie, ważne jest, aby określić wszystkie cechy guza, znać etapy jego rozwoju. Proces rozpoczyna się w komórkach miąższowych. Zmieniają się ze zdrowych w patologiczne. Klasyfikacja edukacji odbywa się według wielkości, stopnia złośliwości, obecności przerzutów.

Ważnym czynnikiem jest stopień zróżnicowania Furmana. Jest wskaźnikiem zmian w strukturze komórkowej. Na wysokim etapie patologiczne tkanki niewiele różnią się od zdrowych. Niski poziom wskazuje na silną agresywność procesu, przebieg charakteryzuje się szybkim postępem.

W pierwszym etapie guz nie przekracza 4 cm, nie przenika do sąsiednich warstw. Kolejny etap charakteryzuje się zwiększeniem ostrości, która nie wykracza poza kontury narządu do 7 cm.W przyszłości kiełkowanie następuje w tkankach położonych w pobliżu, obserwuje się pojedyncze przerzuty, najczęściej w węzłach chłonnych. Czwarty etap to ostateczny rozpad, proces patologiczny wpływa na wiele narządów i układów.

Do zwięzłego zapisu diagnozy służy system TNM. Pierwsza litera opisuje wielkość i rozległość guza. Ponadto wskazana jest obecność zmiany w węzłach chłonnych. Trzeci składnik wskazuje na pojawienie się przerzutów w odległych narządach.

Tworzenie przerzutów

Podczas pierwszej wizyty u lekarza jedna czwarta pacjentów ma przerzuty. W tym przypadku jasnokomórkowy rak nerki g2 daje prawdopodobieństwo prognozy życiowej na 6-12 miesięcy, niektórzy pacjenci przeżywają dwuletni kamień milowy.

Ten typ guza, nawet niewielki, może powodować patologiczne ogniska w innych narządach i kościach. Najczęściej znajdują się w płucach, węzłach chłonnych, wątrobie, nadnerczach i mózgu. Oznaki ich występowania to:

  • suchość, swędzenie skóry;
  • żółty kolor twardówki, skóry właściwej;
  • nadciśnienie, nienadające się do korekty leków;
  • naruszenie funkcji wzrokowej, słuchu;
  • niedowład, udary;
  • kaszel z krwawą plwociną;
  • silny ból w układzie kostnym.

Kompleks objawów

Charakterystyczną cechą chorób onkologicznych jest brak oczywistych objawów na wczesnych etapach procesu. Pojawienie się objawów wskazuje na późny etap patologii. Obejmują one:

  • obfity krwiomocz;
  • ból dolnej części pleców;
  • palpacyjne wykrywanie edukacji;
  • wysokie wartości ciśnienia krwi;
  • obrzęk żył odpiszczelowych w jamie brzusznej;
  • wyzysk;
  • dyskomfort podczas oddawania moczu;
  • obrzęk nóg, ramion.

Zwykle rozpoznaniu na tym etapie towarzyszy wykrycie ognisk przerzutów. Pacjenci rzadko zwracają uwagę na wcześniejsze objawy. Może to być spadek apetytu, silne zmęczenie, anemia, kacheksja. Obecność krwi w moczu jest nieznaczna, nie można jej zauważyć bez badania laboratoryjnego.

Stopień zagrożenia

Stopień złośliwego zagrożenia jest zwykle oznaczany literą G i liczbą. Im jest wyższa, tym mniej nieprawidłowych komórek wygląda jak normalne. Oznacza to, że proces przebiega agresywnie. Jeśli jest to jednostka, patologia rozwija się powoli, jest czas na leczenie, a prawdopodobieństwo wyleczenia jest duże..

Dwa mówią o intensywnym wzroście, wysokim prawdopodobieństwie przerzutów. W tym przypadku chemiczna i radioterapia ma niewielki wpływ: takie komórki uwalniają substancje, które blokują ich działanie. W przypadku rozpoznania jasnokomórkowego raka nerki g 2, rokowanie na późniejsze życie, nawet po usunięciu chorego narządu, będzie wiązało się z wysoką śmiertelnością.

Diagnozowanie patologii

Na pierwszym etapie badania zaleca się kliniczne badania krwi i moczu. Z ich pomocą niemożliwe jest zdiagnozowanie, ale w ten sposób dokonuje się różnicowania z innymi chorobami układu moczowego. Określa się również stopień niedokrwistości, stan innych narządów i układów. Wzrost liczby erytrocytów, wapnia, wzrost markerów onkologicznych może wskazywać na wystąpienie procesu patologicznego w jego początkowej fazie. Prowadzone są dalsze studia instrumentalne:

  1. Ultradźwięki, pozwalające zobaczyć rozmiar, konfigurację narządu, jego położenie.
  2. Rentgenowskie z kontrastem pokazują wszystkie zmiany w tkance nerek.
  3. Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa określają wielkość guza, jego penetrację do tkanek, ujawniają istniejące przerzuty, nawet w odległych narządach.
  4. Biopsja ujawnia rodzaj raka.

Te ankiety są najbardziej pouczające. Na ich podstawie określany jest etap procesu, opracowywana jest metoda leczenia.

Leczenie jasnokomórkowego raka nerki

Komórki tego typu raka są bardzo odporne na cytostatyki i radioterapię. Dlatego leczenie powinno być kompleksowe..

Ważne jest, aby rozpocząć wcześnie, gdy tylko zostanie zdiagnozowana choroba. Przy takim podejściu prognoza jest najkorzystniejsza..

Konserwatywny

Stosowanie chemioterapii przeprowadza się nie tylko wtedy, gdy leczenie operacyjne jest niemożliwe, ale także jako przygotowanie do niej. Ta procedura pomaga zlokalizować i ograniczyć edukację. Należy to zrobić po usunięciu źródła. Metoda polega na leczeniu truciznami, toksynami.

Leki podaje się dożylnie w postaci tabletek. Manipulacja odbywa się cyklicznie, powtarzając się w regularnych odstępach czasu. Te środki zaradcze mają różne skutki uboczne. Obejmują one:

  • nudności;
  • wymioty;
  • zapalenie jamy ustnej;
  • biegunka;
  • zmiana liczby krwinek;
  • łysina.

Pojawienie się tak nieprzyjemnych objawów nie jest powodem do przerwania leczenia. Brwi, rzęsy, włosy są dodatkowo odbudowane.

Radioterapia raka nerkowokomórkowego, w przypadku jego odmiany jasnokomórkowej, jest leczeniem paliatywnym. Pomaga złagodzić ból, zwłaszcza jeśli kości są dotknięte przerzutami..

Operacyjny

Operacyjna metoda leczenia jest najskuteczniejsza w diagnostyce jasnokomórkowego raka nerki g2. Najczęściej stosuje się nefrektomię - usunięcie narządu, pobliskich węzłów chłonnych, tkanki, nadnercza. Taka interwencja daje szczególnie dobre rezultaty przy braku rozprzestrzeniania się. Ale nawet jeśli są dostępne, taką operację można wykonać. Komórki rakowe przerzutów tego wariantu choroby mają tendencję do zmniejszania się po ekstrakcji głównego źródła.

Jeśli pacjent ma jedną nerkę lub istnieją inne przeciwwskazania, stosuje się resekcję. Guz wycina się, przechwytując sąsiednią zdrową tkankę z obowiązkowym badaniem histologicznym. Przyczynia się to do zahamowania wzrostu nawet na ostatnich etapach procesu..

Inne terapie

Opracowano również inne metody leczenia raka jasnokomórkowego. Jednym z nich jest embolizacja tętnicy nerkowej. W ten sposób dostęp składników odżywczych do guza jest zablokowany i uzyskuje się zmniejszenie jego wielkości..

Kriodestrukcja polega na wprowadzeniu elektrod do patologicznego ogniska i zniszczeniu przez zamarznięcie lub wysokie temperatury. W celu zniszczenia guza stosuje się ablację prądem o częstotliwości radiowej.

Immunoterapia jest od dawna stosowana w leczeniu raka nerkowokomórkowego. Ale wcześniej skuteczność metody była niska. Teraz opracowano nowy lek, który sprawdził się nie tylko w raku g 2, ale także w innych jego formach..

Leczenie ukierunkowane to najnowsze osiągnięcie. Jego istota polega na selektywnym oddziaływaniu tylko na określone komórki patologiczne. Wśród niedociągnięć jest szybkie pojawienie się oporności nowotworu na lek, słaba tolerancja u ludzi, duża liczba objawów ubocznych. Ale metoda pozwala, jeśli nie wyeliminować patologię na zawsze, to przenieść ją na stan przewlekły na wiele lat.

Domowe receptury, ściśle uzgodnione z lekarzem prowadzącym, mogą służyć do utrzymania siły organizmu, wzmocnienia układu odpornościowego i złagodzenia nieprzyjemnych objawów podczas chemioterapii. W tym celu przypisuje się specjalną dietę bogatą w witaminy i mikroelementy. Nie zaleca się spożywania tłustych, pikantnych potraw, różnych przypraw. Powinieneś zapomnieć o paleniu, piciu alkoholu na zawsze.

Rokowanie po leczeniu

Rak jasnokomórkowy nerki wykryty w stadium 1 ma 90% wyleczeń. Ważne punkty to lokalizacja guza, obecność przerzutów, stan układu odpornościowego, współistniejące choroby. W drugim etapie, pod warunkiem, że patologiczne komórki nie wniknęły do ​​chłonki, rokowanie jest również bardzo korzystne. Wraz z dalszym postępem zwiększa się prawdopodobieństwo nawrotów, nawet po usunięciu źródła przerzuty pojawiają się w narządach znajdujących się w pobliżu.

Czwarty etap nie daje prawdopodobieństwa życia nawet w ciągu roku. Choroba występuje częściej u mężczyzn w średnim i starszym wieku. Pojawienie się takiej patologii u młodych ludzi jest jednym z niekorzystnych czynników, które niosą ze sobą niski procent przeżycia..

Wniosek

Uważne podejście do zdrowia, prawidłowe odżywianie, odrzucenie złych nawyków pomaga układowi odpornościowemu radzić sobie z komórkami nowotworowymi, hamując ich wzrost. Jeśli pojawią się nieprzyjemne objawy, sygnalizujące kłopoty w organizmie, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Terminowa diagnoza, wybrana terapia pomoże skutecznie radzić sobie z chorobą i zapobiegać jej nawrotom. Jest to szczególnie ważne dla osób, w których rodzinie występowały przypadki jasnokomórkowego raka nerki lub inne rodzaje patologii onkologicznych..

Rak jasnokomórkowy nerki

Zdjęcie ze strony urologcentr.ru

Powody

Dokładne przyczyny raka nerkowokomórkowego typu jasnokomórkowego nie zostały jeszcze ustalone. Eksperci zidentyfikowali szereg czynników, które zwiększają prawdopodobieństwo uszkodzenia narządów układu moczowego. Należą do nich palenie i spożywanie alkoholu..

Ryzyko rozwoju onkologii wzrasta u osób, które regularnie wdychają szkodliwe substancje: benzynę, rozpuszczalniki, opary metali ciężkich.

Lista czynników wywołujących raka jasnokomórkowego obejmuje również:

  • zwiększona masa ciała;
  • dysfunkcja tarczycy;
  • nadciśnienie;
  • przewlekłe choroby układu moczowo-płciowego;
  • złe odżywianie;
  • nadużywanie napojów alkoholowych;
  • przynależność genetyczna.

Niewydolność nerek może również wywoływać patologię..

Etapy i objawy

Istnieją 4 stadia jasnokomórkowego raka nerkowokomórkowego, z których każdy różni się objawami i metodami leczenia:

  • Scena 1. Charakteryzuje się aktywnym rozprzestrzenianiem się i podziałem struktur onkologicznych, które tworzą nowotwór w nerkach. Jednocześnie atypowe komórki pozostają w jednej strefie, bez rozprzestrzeniania się na sąsiednie tkanki.
  • Etap 2 Obserwuje się wzrost wielkości guza. Komórki rakowe wychodzą poza nerki i rozprzestrzeniają się na inne narządy układu moczowego.
  • Etap 3: Rak wpływa na tętnice i układ limfatyczny. Guz osiąga duży rozmiar (ponad 7 cm średnicy) i powoduje naruszenie procesu oddawania moczu. Z powodu postępującej choroby osoba ma oznaki zatrucia. W tym przypadku mówimy o hipernefroidalnym jasnokomórkowym raku nerki, charakteryzującym się niekontrolowanym wzrostem patologicznych tkanek.
  • Etap 4 to ostatni etap progresji raka jasnokomórkowego. W ciele pacjenta obserwuje się odległe przerzuty, wywołujące zakłócenia w pracy układów życiowych.

Naruszenie można wykryć za pomocą wielu znaków:

  • obecność krwi w moczu;
  • rozdzierający ból po jednej stronie dolnej części pleców, charakterystyczny dla kolki nerkowej;
  • powiększenie jąder po jednej stronie (u mężczyzn);
  • bóle głowy (z powodu zwiększonej produkcji hormonu reniny);
  • zakrzepowe zapalenie żył kończyn dolnych.

Rzadziej jasnokomórkowy rak nerki objawia się hemoroidami z krwawieniem. Podczas badania palpacyjnego dotkniętego obszaru lekarz może poczuć grudkowatą i nieaktywną pieczęć w dolnym biegunie nerki.

Późne stadia raka objawiają się rosnącym odurzeniem organizmu, gwałtowną utratą wagi i zmniejszonym apetytem. Odurzenie w jasnokomórkowym raku nerki jest spowodowane produktami rozpadu atypowych komórek.

Który lekarz leczy raka jasnokomórkowego nerki?

Onkolog zajmuje się leczeniem choroby w początkowych stadiach rozwoju. Przepisuje pacjentowi leki zawierające hormony, których główne działanie będzie miało na celu spowolnienie podziału złośliwych struktur. Rak w stadium 2-3 wymaga leczenia pod nadzorem chirurga, ponieważ w tym przypadku pacjentowi można przepisać operację (pod warunkiem, że nie ma przerzutów w organizmie człowieka).

Diagnostyka

Aby wykryć jasnokomórkowego raka nerki, stosuje się zestaw środków diagnostycznych:

  1. USI pozwala określić lokalizację nowotworu i jego wielkość.
  2. MRI i CT: Zapewnia trójwymiarowy obraz chorej nerki. Często podczas diagnozy stosuje się środki kontrastowe w celu odróżnienia onkologii od torbieli, polipów i innych łagodnych pieczęci.
  3. Urografia Pozwala ocenić stan narządu układu moczowego i zidentyfikować w nim obecność patologicznych pieczęci (guzy, cysty, kamienie).
  4. Biopsja Przepisuje się ją w celu określenia etiologii nowotworu. Podczas zabiegu z badanego obszaru pobierany jest niewielki kawałek podejrzanej tkanki za pomocą cienkiej igły. Próbka jest następnie wysyłana do laboratorium w celu dalszego zbadania pod mikroskopem. Biopsja pozwala specjalistom odróżnić guzy łagodne od nowotworowych.

Aby określić przerzuty komórek rakowych do sąsiednich sekcji i narządów, stosuje się USG jamy brzusznej, RTG tkanki kostnej i klatki piersiowej.

Leczenie

Jedynym skutecznym sposobem zwalczania jasnokomórkowego raka nerki jest operacja. Konserwatywnym metodom leczenia przypisuje się jedynie rolę pomocniczą.

Nefrektomia w przypadku jasnokomórkowego raka nerki

Zdjęcie z topsimages.com

Operacja usunięcia złośliwego guza nerki z dotkniętymi nim strukturami nazywa się nefrektomią. Podczas zabiegu usuwa się samo ognisko patologiczne, okołonerkową torebkę tłuszczową i węzły chłonne. Jeśli w górnej części narządu zlokalizowana jest formacja onkologiczna, wówczas dodatkowo usuwa się nadnercza i dolne żyły narządów płciowych.

Przed zabiegiem do światła tętnic nerkowych wstrzykuje się specjalną substancję (zator), która zapobiega przedostawaniu się komórek nowotworowych do krwi i minimalizuje utratę krwi podczas nefrektomii.

Ekspozycja na promieniowanie w jasnokomórkowym raku nerki

Ekspozycja na promieniowanie jest stosowana w złożonym leczeniu jasnokomórkowego raka nerki. Zabieg przeprowadzany jest w zaawansowanych stadiach choroby w celu złagodzenia objawów onkologicznych. Promieniowanie laserowe jest często przepisywane przed operacją. Przed interwencją ekspozycję na promieniowanie przeprowadza się przez 5 dni. Zabieg powtarza się po operacji tylko wtedy, gdy chirurg ma wątpliwości co do radykalnego charakteru wykonywanej pracy..

Leki na raka jasnokomórkowego nerki

Terapia lekowa może przedłużyć życie pacjentów z rakiem, ale nie zapewni całkowitej eliminacji komórek rakowych z organizmu. W leczeniu jasnokomórkowego raka nerki użyj:

  • cytostatyki (winblastyna, fluorouracyl);
  • immunomodulatory (Roferon-A, Velferon);
  • środki hormonalne (Nolvadex, Provera).

Połączenie hormonów i leków chemioterapeutycznych może osiągnąć dobry efekt w leczeniu patologii. Pozytywny wynik leczenia obserwuje się u 15% pacjentów.

Przerzut

W onkologii komórki rakowe są stopniowo przenoszone w organizmie przez krwiobieg. Szczególnie podatne na uszkodzenia są układy obficie ukrwione i związane z nerkami przez wspólną sieć żylną..

Przerzuty w jasnokomórkowym raku nerki częściej występują w:

  • przeciwna nerka;
  • struktury kostne;
  • płuca;
  • wątroba.

Struktury onkologiczne z przepływem limfy są często przenoszone do żył narządów płciowych i regionalnych węzłów chłonnych. Na tych obszarach obserwuje się wtórne (metastyczne) zagęszczenie.

Prognoza

Współczynnik przeżycia przy odpowiednim leczeniu raka jasnokomórkowego stopnia 1 wynosi 90%. Pozytywny wynik terapii jest możliwy tylko wtedy, gdy struktury nowotworowe nie miały czasu na rozprzestrzenienie się do węzłów chłonnych i sąsiednich narządów.

Prognozy po usunięciu nerki z powodu raka jasnokomórkowego w stadium 2 wynoszą 60%. Jeśli sytuację komplikują przerzuty onkostruktur (stadium 3-4 raka), to prawdopodobieństwo 5-letniego przeżycia pozostanie tylko u 5% pacjentów. Przeczytaj więcej o rokowaniach po usunięciu raka nerki →

Zapobieganie

Zapobieganie rakowi jasnokomórkowym obejmuje ograniczenie czynników chorobotwórczych. Aby zapobiec rozwojowi choroby, musisz:

  • staraj się jak najczęściej spędzać czas na czystych ekologicznie obszarach;
  • mniejszy kontakt z chemikaliami
  • przyjmować leki tylko za zgodą lekarza, zgodnie z instrukcjami;
  • terminowe eliminowanie chorób przewlekłych;
  • monitoruj swoją wagę.

Jeśli dana osoba ma predyspozycje genetyczne do usuwania raka nerki z komórek, to co najmniej 2 razy w roku musi udać się do nefrologa i onkologa. Wczesne wykrycie guza zwiększa szansę wyzdrowienia.

Rak jasnokomórkowy nerki jest leczony chirurgicznie, ale całkowite wyleczenie z raka jest możliwe tylko w początkowej fazie jego rozwoju. Przerzuty w organizmie człowieka są eliminowane w sposób kompleksowy (za pomocą terapii hormonalnej, radioterapii). W tym przypadku rokowanie dotyczące przeżycia i wyzdrowienia pacjenta jest rozczarowujące. 5-letnie przeżycie przy 3-4 stadiach raka jest możliwe tylko u 5% chorych.

Autor: Inna Garanina, lekarz,
specjalnie dla Nefrologiya.pro

Przydatny film o raku nerki

Lista źródeł:

  • Moskvina L. V., Andreeva Yu. Yu., Malkov P. G., Frank G. A., Alekseev B. Ya., Kalpinsky A. S., Pryadilova E. V. Klinicznie istotne parametry morfologiczne raka nerkowokomórkowego / / Onkologia. - 2013. - nr 4.
  • Urologia kliniczna onkologia / wyd. B.P. Matveeva. - M.: ABV-Press, 2011. - 934 s.